Сураи Ад-Духан — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

— «أَنزَلْنَاهُ»: яъне Қуръонро фурӯ фиристодем.

— «لَيْلَةٍ مُّبَارَكَةٍ»: шаби пурбаракат, ки хайру некӣ дар он бисёр аст.

— «مُنذِرِينَ»: огоҳкунандагон, тарсонкунандагон аз азоби Худо.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол бо таъкид хабар медиҳад, ки ин Қуръони Каримро дар шаби пурбаракат — шаби Қадр, ки дар моҳи Рамазон воқеъ аст, нозил кардааст. Ин шаб аз ҷиҳати хайру баракат бисёр бузург аст ва дар он Қуръон ба таври комил ба осмони дунё фурӯ фиристода шуд. Сипас Худо мефармояд, ки Мо ҳамеша огоҳкунандагони мардум будаем; яъне бо фиристодани паёмбарон ва нозил кардани китобҳо мардумро аз он чӣ ба онҳо фоида мерасонад ва аз он чӣ зарар мерасонад, огоҳ мекунем, то ҳуҷҷати Худо бар бандагонаш қоим гардад. Пас, ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Қуръон дар шаби бузургу пурбаракат нозил шудааст ва ин шаб шаби Қадр аст, ки дар он ҳамаи корҳои ҳикматомез аз Лавҳи Маҳфуз ба фариштагон супорида мешавад — аз аҷалҳо, ризқҳо ва дигар умур, ки дар он сол воқеъ мешаванд ва тағйир намеёбанд. Ин ҳама аз фармони Худои ҳаким аст ва Ӯ ҳамеша паёмбаронро ба сӯи мардум мефиристад, то раҳмате барои онҳо бошад. Худо Шунавову Доност ва ҳамаи овозҳоро мешунавад ва ба ҳамаи корҳои ошкору пинҳони халқи худ огоҳ аст.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки Қуръон китоби бузург ва пурбаракат аст, ки дар шаби арзанда нозил шудааст; пас бояд онро бо эҳтиром бихонем ва ба он амал кунем.

— Худо ҳамеша мардумро огоҳ мекунад, то онҳо роҳи дурустро пайдо кунанд ва аз зарар эмин бошанд; ин нишонаи меҳрубонии Ӯ ба бандагонаш аст.

— Шаби Қадр шаби бузург аст ва мо бояд дар он ибодат ва дуо кунем, то аз баракатҳои он баҳраманд шавем.

— Қуръон роҳнамои ҳаёт аст; ҳар кас ба он пайравӣ кунад, дар дунёву охират комёб мешавад ва ин дилҳоро ба ислом ва Қуръон наздик мекунад.