Сураи Ад-Духан — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

«Ҳо, Мим» — ин ҳарфҳои бурида (ҳуруфи муқаттаъа) мебошанд, ки маънои зоҳирии онҳо танҳо ба Худованд маълум аст ва дар оғози баъзе сураҳои Қуръон омадаанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз ҳарфҳои «Ҳо» ва «Мим» иборат аст, ки яке аз ҳарфҳои буридаи Қуръони Карим ба шумор меравад. Ин гуна ҳарфҳо дар аввали чанд сураи Қуръон омадаанд ва ҳикмати аслии онҳо назди Аллоҳ таъоло маълум аст. Доноёни илми тафсир гуфтаанд, ки ин ҳарфҳо барои ҷалби диққати шунавандагон ва нишон додани эъҷози Қуръон омадаанд: Қуръон аз ҳамин ҳарфҳои оддии алифбо таркиб ёфтааст, ки арабҳо ҳар рӯз онҳоро истифода мебаранд, аммо ҳеҷ кас наметавонад мисли он сухани муъҷиз биёрад. Ин худи ҳарфҳо далели он аст, ки Қуръон каломи Худованд аст, на суханони башар. Ҳамчунин омадани ин ҳарфҳо дар оғози сура ба шунаванда огоҳӣ медиҳад, ки баъд аз он сухани муҳим ва бузурге хоҳад омад.

1. Фавоид ва дарсҳо:

— Қуръони Карим китоби Худованд аст ва ҳатто ҳарфҳои аввали сураҳои он ҳикмат ва эъҷоз доранд.

— Инсон бояд ҳангоми шунидани оятҳои Қуръон диққати комил дошта бошад, зеро ҳар як ҳарф ва калимаи он аз ҷониби Аллоҳ таъоло нозил шудааст.

— Қуръон барои ҳамаи мардум — аз замони нузул то қиёмат — роҳнамо ва сарчашмаи ҳидоят аст.

— Хондани Қуръон ва андеша кардан дар маъноҳои он дилро равшан ва имонро қавӣ мегардонад.

— Ин оят моро ба сӯи фурӯтанӣ дар баробари дониши Худованд ҳидоят мекунад: чизҳое ҳастанд, ки ҳикмати онҳо танҳо ба Ӯ маълум аст ва мо бояд ба онҳо имон биёрем.