Сураи Аль-Вакиа — Оят 32

1. Маънои калимаҳо:

— «فَاكِهَةٍ»: меваҳо, яъне навъҳои гуногуни мева.

— «كَثِيرَةٍ»: бисёр, фаровон.

1. Тафсири оят:

Баъд аз зикри сояи доимӣ ва оби равон, Худованди мутаъол барои аҳли саодат — асҳоби тарафи рост — меваҳои фаровонро ваъда медиҳад. Ин меваҳо на танҳо аз ҷиҳати миқдор бисёранд, балки аз ҷиҳати навъҳо низ гуногун ва бешумор мебошанд. Онҳо ҳеҷ гоҳ тамом намешаванд ва касе аз онҳо манъ намекунад. Ин неъматҳо барои онҳост, ки дар дунё ба Худо ва расулаш имон оварданд ва амалҳои солеҳ анҷом доданд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Ҷаннат ҷои неъматҳои бепоён аст ва Худованд ба бандагони некӯкор подоши фаровон медиҳад.

— Ваъдаи меваҳои гуногун ва фаровон дили инсонро ба сӯи Ҷаннат мекашад ва ба амалҳои нек тарғиб мекунад.

— Ин неъматҳо мисли неъматҳои дунё нестанд, ки тамом шаванд ё касе аз онҳо манъ кунад; онҳо абадӣ ва бекаму костанд.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ваъдаҳои Худо бовар кунем ва барои расидан ба ин неъматҳо дар дунё аз амалҳои солеҳ ғофил нашавем.