Сураи Аль-Вакиа — Оят 31

1. Маънои калимаҳо:

— «مَاءٍ»: об.

— «مَسْكُوبٍ»: рехташуда, ҷорӣ, равон.

1. Тафсири оят:

Ин оят васфи неъматҳои аҳли саодат (соҳибони тарафи рост) дар биҳишт аст. Худованд пас аз зикри сояи доимӣ ва меваҳои фаровон, оберо ёдовар мешавад, ки пайваста равон аст ва ҳеҷ гоҳ қатъ намешавад. Ин об ба гунае аст, ки худи онҳо ҳар ҷо ки хоҳанд, онро равон мекунанд, бе он ки барои овардан ё бурдани он заҳматӣ кашанд. Ин об дар биҳишт ҳамеша ҷорӣ ва омода аст, на чун оби дунё, ки баъзан меистад ё ба даст овардани он машаққат дорад. Ин неъмат нишонаи камоли раҳмат ва карам аст бар бандагони некӯкор.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят мӯъминро ба шукргузорӣ ва рағбат ба амалҳои некӯ ташвиқ мекунад, зеро подоши некӯкорон назди Худованд бузург аст.

— Нишон медиҳад, ки дар биҳишт неъматҳо бе заҳмат ва бе машаққат ба даст меоянд, ки ин ҷазои амалҳои солеҳ дар дунёст.

— Мефаҳмонад, ки Худованд қодир аст бандагони худро дар охират бо неъматҳои беҳисоб сарфароз гардонад, ва ин боиси умедворӣ ва муҳаббат ба Худо мегардад.

— Оят даъват мекунад, ки инсон ба ҷои пайравии ҳавасҳои нафс, ба роҳи рост қадам гузорад, то ба ин неъматҳои ҷовидонӣ бирасад.