Сураи Аль-Вакиа — Оят 33

1. Маънои калимаҳо:

• «مَقْطُوعَةٍ»: буридашуда, қатъшуда, яъне он чизе ки дигар идома намеёбад ва тамом мешавад.
• «مَمْنُوعَةٍ»: манъшуда, боздошташуда, яъне он чизе ки касе аз он монеъ мешавад ва дастрас нест.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар ситоиши неъматҳои биҳиштӣ ва аҳли саодат нозил шудааст. Худованд дар оятҳои пештар меваҳои фаровони биҳиштро зикр карда, дар ин оят мефармояд, ки он меваҳо на тамом мешаванд ва на касе метавонад онҳоро аз аҳли биҳишт манъ кунад. Яъне меваҳои биҳиштӣ ҳамешаву доимӣ ҳозиранд, ҳеҷ фасле надоранд, ки дар он вуҷуд надошта бошанд, ва ҳеҷ монеъе нест, ки онҳоро аз дастрасии биҳиштиён боздорад. Ҳар вақте ки биҳиштиён бихоҳанд, он меваҳо барояшон омода ва дастрасанд, бе ҳеҷ заҳмат ва машаққат. Ин неъматҳо нишонаи карам ва раҳмати бепоёни Худованд ба бандагони некӯкори худ аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки неъматҳои биҳиштӣ абадӣ ва бепоёнанд, баръакси неъматҳои дунё, ки зудгузар ва маҳдуданд.
• Ин оят боиси рағбат ва шавқи инсон ба амалҳои нек ва тоъат мегардад, зеро подоши Худованд барои бандагони солеҳ бениҳоят бузург аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки Худованд Карим ва Раҳим аст ва неъматҳои Ӯро ҳеҷ чиз маҳдуд намекунад.
• Ин оят боиси тасаллӣ ва умедворӣ барои муъминон аст, ки дар дунё аз неъматҳо маҳрум бошанд ҳам, дар охират неъматҳои абадӣ ва беканор ба онҳо хоҳад расид.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ ва сипос аз Худованд даъват мекунад, ки Ӯ неъматҳои худро ба бандагони худ беҳисоб ато мекунад.