Сураи Аль-Мурсалят — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

— «العَاصِفَات»: бодҳои сахт ва пуршиддат, ки бо қуввате азим мевазанд.

— «عَصْفًا»: вазидани сахт ва шиддатнок, ки ҳама чизро ба ҳаракат меоварад.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят ба бодҳои сахту пуршиддат қасам ёд мекунад, ки онҳо бо қуввате бузург ва суръате тез мевазанд. Ин бодҳо ҳамон гунаанд, ки метавонанд абрҳоро биронданд, дарахтонро ба ҳаракат оваранд ва дар табиат тағйирот ба вуҷуд оваранд. Қасами Аллоҳ ба ин бодҳо нишонаи қудрати Ӯст ва ба бандагон ёдовар мешавад, ки ҳамаи ин падидаҳои табиат ба фармони Ӯ иҷро мешаванд. Ҳамчунин ин оят ба қасами Аллоҳ ба фариштагоне ишора дорад, ки ба бодҳо ва абрҳо ваколат доранд ва онҳоро ба ҳар ҷое ки Аллоҳ хоҳад, мебаранд. Қасами Аллоҳ ба ин чизҳо барои он аст, ки бандагонро огоҳ кунад, ки рӯзи қиёмат ва ҳисобу ҷазо ҳатман воқеъ мешавад ва ҳеҷ кас аз он гурехта наметавонад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки Аллоҳи Таъоло ба тамоми падидаҳои табиат, аз ҷумла бодҳои сахт, қодир аст ва ҳамаи онҳо ба фармони Ӯ итоат мекунанд.

— Қасами Аллоҳ ба ин чизҳо барои он аст, ки мо бандагон ба қудрати Ӯ бовар кунем ва аз рӯзи қиёмат ғофил нашавем.

— Ин оят моро ба тафаккур дар бораи офариниш ва нишонаҳои қудрати Аллоҳ даъват мекунад, ки ин ҳама барои он аст, ки мо ба Ӯ имон оварем ва аз Ӯ битарсем.

— Дарк кардани он ки ҳамаи ин падидаҳо ба фармони Аллоҳ иҷро мешаванд, ба мо кӯмак мекунад, ки дар ҳаёти худ ба Аллоҳ таваккал кунем ва аз Ӯ ҳидоят пурсем.