Сураи Аль-Мурсалят — Оят 1

1. Маънии калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الْمُرْسَلَاتِ: ҷамъи «мурсала», яъне фиристодашудагон; дар ин ҷо ба маънои бодҳое, ки пайи ҳам фиристода мешаванд, ё фариштагоне, ки бо амри Худо равон мешаванд.
• عُرْفًا: «урф» дар луғат ба маънои ёли асп, яъне мӯйҳои паси гардани асп аст, ки пайи ҳам ва мунтазам мераванд; инчунин ба маънои пайдарпайӣ ва шинохташудагӣ омадааст.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ибтидои ин сура ба бодҳое қасам ёд мекунад, ки пайи ҳам ва мунтазам мевазанд, монанди ёли асп, ки мӯйҳояш пайи ҳам қарор гирифтаанд. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки ин ҷо ба фариштагоне қасам ёд шудааст, ки бо амру фармони Худо фиристода мешаванд ва рисолатро пайи ҳам мерасонанд. Ҳар ду маъно дар тафсирҳо зикр шудааст ва ҳар яке аз онҳо ба бузургии офаридаҳои Худо ишора мекунад. Қасам дар ин оят барои таъкид ва таваҷҷуҳ додан ба аҳамияти матлаби баъдина аст, ки дар бораи рӯзи қиёмат ва ҳисобу ҷазо мебошад. Худованд бо ин қасам мехоҳад бандагонро огоҳ кунад, ки он чизе ки ба онҳо ваъда дода шудааст, яқинан воқеъ хоҳад шуд ва ҳеҷ гуна шакке дар он нест.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки ба бузургии офаридаҳои Худо, аз қабили бодҳо ва фариштагон, андеша кунем ва аз онҳо ба Худованди ягона пай барем.
• Қасами Худованд ба махлуқоти худ нишонаи аҳамияти мавзӯи баъдина аст, ки рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоб мебошад; пас бояд барои он рӯз омода бошем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамаи корҳои Худо бо тартиб ва пайдарпайӣ сурат мегирад ва ин низоми олам далели ҳикмати Офаридгор аст.
• Ваъдаҳои Худо ҳамеша рост ва бешубҳаанд; ин боиси оромии дили муъминон ва ҳушёрии ғофилон мегардад.
• Қуръон бо чунин қасамҳо дили инсонро ба тафаккур ва имон водор мекунад ва муҳаббати бандаро ба Худованди худ зиёд месозад.