Сураи Аль-Мурсалят — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

— «النَّاشِرَاتِ»: аз решаи «نَشَرَ» гирифта шуда, маънояш паҳнкунандагон аст; яъне онҳое, ки чизеро паҳн ва пароканда мекунанд.

— «نَشْرًا»: масдари таъкидӣ буда, ба маънои паҳн кардани комил ва густурда аст.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ба бодҳое қасам ёд мекунад, ки боронро дар ҳаво паҳн месозанд ва онро ба сӯи заминҳое, ки Аллоҳ хоҳад, мебаранд, то ки мардум ва ҳайвонот ва гиёҳҳо аз он баҳраманд шаванд. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки ин паҳнкунандагон фариштагоне ҳастанд, ки ваҳйро дар миёни паёмбарон паҳн мекунанд ва онро ба онҳо мерасонанд. Ҳар ду маъно дуруст аст ва ба ҳам мухолифат надоранд: Аллоҳ ба ин мавҷудоти бузург қасам мехӯрад, то таваҷҷуҳи бандагонашро ба қудрати худ ва ба аҳамияти он чизе, ки баъд аз қасам зикр мешавад, ҷалб намояд. Ин қасамҳо ҳама барои он аст, ки мардум бовар кунанд, ки рӯзи қиёмат ва ҳисобу ҷазо ҳатман воқеъ мешавад ва ҳеҷ кас наметавонад аз он бигурезад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Аллоҳ таоло бо офаридаҳои худ қасам мехӯрад, ки ин нишонаи бузургии онҳо ва аҳамияти онҳост дар назди Парвардигор.

— Бодҳо ва борон раҳмате аз ҷониби Аллоҳ барои бандагонанд; онҳо мӯҷиби зиндагии замин ва ризқи мардум мешаванд.

— Фариштагон ваҳйро паҳн мекунанд ва паёмҳои Аллоҳро ба паёмбарон мерасонанд; ин нишонаи он аст, ки Аллоҳ бандагонашро бе роҳнамо нагузоштааст.

— Қасамҳои оят моро ба сӯи бовар ба рӯзи қиёмат ва омодагӣ барои он ҳидоят мекунанд.

— Ин оят моро водор месозад, ки ба неъматҳои Аллоҳ шукр гӯем ва аз қудрати Ӯ дар офариниш ва паҳн кардани раҳмат ибрат гирем.