Сураи Аль-Кафирун — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

— «قُلْ»: бигӯ.

— «يَا أَيُّهَا»: эй.

— «الْكَافِرُونَ»: кофирон, яъне онҳое, ки ба Худо ва расулаш имон наоварданд ва ҳақро инкор карданд.

1. Тафсири оят:

Ин ояти аввали сураи «Ал-Кофирун» аст, ки Худованд ба Паёмбари худ Муҳаммад (с) фармон медиҳад, ки ба онҳое, ки ба Худо ва расулаш куфр варзиданд, бигӯяд: «Эй кофирон!» Ин муроҷиат бо онҳоест, ки ҳақро рад карданд ва аз роҳи имон рӯй гардонданд. Дар ривоят омадааст, ки гурӯҳе аз мушрикон ба Паёмбар (с) пешниҳод карданд, ки як сол худоёни онҳоро ибодат кунад ва онҳо як сол Худои ӯро ибодат кунанд; Паёмбар (с) ин пешниҳодро рад кард ва гуфт: «Паноҳ ба Худо мебарам аз ин ки ба Ӯ касе ё чизеро шарик созам». Пас, ин оят оғози эълони бароат (покӣ ва безаволии тавҳид) аз ширк ва кофирист, ки Паёмбар (с) бояд равшан ва қатъӣ ба кофирон бирасонад, ки ӯ ҳеҷ гоҳ ба роҳи онҳо нахоҳад рафт ва дар ибодат танҳо Худои ягонаро мепарастад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки тавҳид асоси даини Ислом аст ва бояд равшан ва бепарда ба мардум расонида шавад.

— Паёмбар (с) бо устуворӣ ва қатъият дар ақидаи худ намунаи олӣ барои мусулмонон аст, ки ҳеҷ гоҳ дар усули имон мусоҳиба ва созиш накунанд.

— Ин оят ба мусулмон меомӯзад, ки бо эҳтиром вале бо қатъият аз ширк ва куфр дурӣ ҷӯяд ва ҳақро бо далел ва равшанӣ баён кунад.

— Хондани ин сура ва тафаккур дар маънои он дилро аз ширк пок месозад ва муҳаббати тавҳидро дар дил афзун мегардонад.

— Ин оят сабақи даъват аст: ба мардум бояд бо забони равшан ва бо раҳмат, вале бо устуворӣ дар принсипҳо муроҷиат кард, то ҳақ ба онҳо равшан шавад.