Сураи Аль-Кафирун — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

— «لَا أَعْبُدُ»: ибодат намекунам, парастиш намекунам.

— «مَا تَعْبُدُونَ»: он чи шумо мепарастед, яъне бутҳо ва худоҳои ботил.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с) мефармояд, ки бигӯяд: ман он бутҳо ва маъбудҳои ботилеро, ки шумо мепарастед, ибодат намекунам — на ҳозир ва на дар оянда. Ин оят эълони бароат (покӣ) аз ширк ва равшании мавқеи тавҳид аст. Паёмбар (с) бо ин сухан нишон медиҳад, ки роҳи ӯ бо роҳи мушрикон комилан ҷудост ва ҳеҷ гуна созиш ё омезиш дар масъалаи ибодат вуҷуд надорад. Ибодат танҳо барои Худои ягона аст ва ҳар чизе ки ғайри Ӯ парастиш шавад, ботил ва беарзиш аст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят тавҳидро дар дили инсон мустаҳкам мекунад ва ӯро аз ҳар гуна ширк ва парастиши ғайри Худо пок месозад.

— Нишон медиҳад, ки дар масъалаи ақида ва ибодат ҳеҷ гуна созиш ва оштинопазирӣ бо ботил ҷоиз нест.

— Мусалмонро водор мекунад, ки мавқеи худро равшан ва қатъӣ баён кунад ва аз ҳақ боз нагардад.

— Ин оят сабаби эҳтироми бештар ба Паёмбар (с) мегардад, зеро ӯ бо устуворӣ ва покӣ аз ҳама гуна ширк эълони бародарӣ надошт.

— Ва ин ҳама боиси ҷалби дилҳо ба сӯи Ислом ва покии он аз ҳар гуна ботил мешавад.