Сураи Ан-Нахль Оят 36 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Ба миёни ҳар миллате паёмбаре фиристодем, ки Худоро бипарастед ва…

Ан-Нахль · 36/128

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Ан-Нахль

وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَّسُولًا أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ ۖ فَمِنْهُم مَّنْ هَدَى اللَّهُ وَمِنْهُم مَّنْ حَقَّتْ عَلَيْهِ الضَّلَالَةُ ۚ فَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَانظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُكَذِّبِينَ ۝٣٦

🔤 Transliteration

Wa laqad ba`asnaa fee kulli ummatir Rasoolan ani`budul laaha wajtanibut Taaghoota faminhum man hadal laahu wa minhum man haqqat `alaihid dalaalah; faseeroo fil ardi fanzuroo kaifa kaana `aaqibatul mukazzibeen

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Ба миёни ҳар миллате паёмбаре фиристодем, ки Худоро бипарастед ва аз бут дурӣ ҷӯед. Баъзеро Худо ҳидоят кард ва бар баъзе гумроҳӣ муқаррар гашт. Пас дар замин бигардед ва бингаред, ки оқибати кори касоне, ки паёмбаронро ба дурӯғ нисбат медоданд, чӣ гуна будааст.

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

بَعَثْنَا: фиристодем, барангезонидем.
أُمَّة: ҷамоат, гурӯҳи мардум, ки паёмбар ба сӯи онҳо фиристода шудааст.
رَسُولًا: паёмбар, фиристодаи Худо.
اعْبُدُوا اللَّهَ: танҳо Худоро ибодат кунед ва бандагии холисона ба Ӯ намоед.
اجْتَنِبُوا: дур шавед, парҳез кунед.
الطَّاغُوت: ҳар чизе, ки ба ҷои Худо парастиш мешавад — бутҳо, шайтонҳо, мурдагон ва ғайра; инчунин ҳар роҳбар ба сӯи гумроҳӣ.
حَقَّتْ عَلَيْهِ الضَّلَالَةُ: гумроҳӣ бар ӯ собит ва ҳатмӣ шуд.
عَاقِبَةُ: оқибат, анҷом, саранҷом.
الْمُكَذِّبِينَ: дурӯғбароварандагон, онҳое, ки паёмбарон ва оёти Худоро дурӯғ мешумурданд.

Тафсири оят:

Худованди Мутаъол бо қасами таъкидона хабар медиҳад, ки дар ҳар як уммат ва ҷамоати гузашта паёмбаре фиристодааст, то мардумро ба сӯи танҳо ибодати Худо даъват кунад ва аз парастиши ҳар чизе, ки ба ҷои Худо парастида мешавад — аз бутҳо, шайтонҳо, мурдагон ва дигар маъбудони ботил — боздорад. Ин даъвати ҳамаи паёмбарон аз одама то Муҳаммад (с) яке будааст: тавҳид ва парҳез аз ширк.

Сипас Худо мефармояд, ки мардум дар ин даъват ду гурӯҳ шуданд: гурӯҳе, ки Худо онҳоро ба роҳи рост ҳидоят кард ва онҳо паёмбаронро пайравӣ намуданд ва имон оварданд; ва гурӯҳе, ки бо исрор ва саркашӣ дар гумроҳӣ монданд ва гумроҳӣ бар онҳо собит гашт, зеро Худо онҳоро ба сабаби интихоби худишон ба роҳи рост муваффақ накард.

Баъд Худо мардумро ба сафар дар замин даъват мекунад, то бо чашмони худ бубинанд, ки саранҷоми онҳое, ки паёмбаронро дурӯғ мебароварданд, чӣ гуна шуд — аз ҳалокат, азоб ва нестӣ. Ин даъват барои ибрат гирифтан аст, то мардум аз роҳи дурӯғбароварандагон парҳез кунанд ва ба роҳи паёмбарон гом намоянд.

Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

Худо ҳеҷ умматеро бе паёмбар ва бе даъват ба тавҳид нагузоштааст; ин нишонаи адлу раҳмати Ӯст, ки роҳи наҷотро ба ҳама нишон додааст.
Ҳадафи асосии даъвати ҳамаи паёмбарон яке будааст: ибодати танҳо Худо ва дурӣ аз ҳар маъбуди ботил. Ин воҳидии рисолатро нишон медиҳад ва дилро ба ислом гарм мекунад.
Ҳидоят аз ҷониби Худост, аммо инсон бояд талош кунад ва роҳи рост интихоб намояд; ҳар кас ба сӯи Худо қадам гузорад, Худо ӯро ҳидоят мекунад.
Гумроҳӣ бар касе собит мешавад, ки худаш бо саркашӣ роҳи ботилро интихоб кардааст; ин адлу ҳикмати Худоро нишон медиҳад.
Сафар дар замин ва омӯхтани таърихи умматҳои гузашта воситаи ибрат аст; Қуръон моро ба тафаккур ва омӯзиш даъват мекунад.
Саранҷоми дурӯғбароварандагон ҳамеша ҳалокат ва зиён будааст; ин барои ҳамаи наслҳо дарси ибрат аст, ки роҳи ростро интихоб кунанд.
Қуръон китобест, ки таърихи инсонро бо ҳикмат баён мекунад ва моро ба сӯи наҷот ва саодати дуняву охират роҳнамоӣ менамояд.

📜 Оят 34-38 — Сураи Ан-Нахль

34فَأَصَابَهُمْ سَيِّئَاتُ مَا عَمِلُوا وَحَاقَ بِهِم مَّا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُونَ

Ба ҷазои кирдори бадашон расиданд ва ҳамон чизҳое, ки ба масхара мегирифтанд, бар сарашон омад.

35وَقَالَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا لَوْ شَاءَ اللَّهُ مَا عَبَدْنَا مِن دُونِهِ مِن شَيْءٍ نَّحْنُ وَلَا آبَاؤُنَا وَلَا حَرَّمْنَا مِن دُونِهِ مِن شَيْءٍ ۚ كَذَٰلِكَ فَعَلَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ ۚ فَهَلْ عَلَى الرُّسُلِ إِلَّا الْبَلَاغُ الْمُبِينُ

Мушрикон гуфтанд: «Агар Худо мехост, мову падаронамон ҳеҷ чиз ҷуз Ӯро намепарастидем ва он чиро ҳаром кардаем, ҳаром намекардем». Мардуме ҳам, ки пеш аз онҳо буданд, чунин мегуфтанд. Оё паёмбаронро ҷуз таблиғи ошкоро вазифаи дигарест?

36وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَّسُولًا أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ ۖ فَمِنْهُم مَّنْ هَدَى اللَّهُ وَمِنْهُم مَّنْ حَقَّتْ عَلَيْهِ الضَّلَالَةُ ۚ فَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَانظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُكَذِّبِينَ

37إِن تَحْرِصْ عَلَىٰ هُدَاهُمْ فَإِنَّ اللَّهَ لَا يَهْدِي مَن يُضِلُّ ۖ وَمَا لَهُم مِّن نَّاصِرِينَ

Ва агар ту ба ҳидояти онҳо ҳарис бошӣ, Худо онро, ки гумроҳ кардааст, ҳидоят намекунад ва ин гумроҳонро ҳеҷ ёридиҳандае нест.

38وَأَقْسَمُوا بِاللَّهِ جَهْدَ أَيْمَانِهِمْ ۙ لَا يَبْعَثُ اللَّهُ مَن يَمُوتُ ۚ بَلَىٰ وَعْدًا عَلَيْهِ حَقًّا وَلَٰكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ

То он ҷо, ки метавонистанд, ба Худо қасам хӯрданд, ки Худо касонеро, ки мемиранд, ба қиёмат зинда намекунад. Оре, ин ваъдаест, ки анҷом додани он бар ӯҳдаи Ӯст, вале бештари мардум намедонанд.

← Оят 35 📖 Ан-Нахль Оят 37 →

Ан-НахльФеҳристи Қуръон

128Оят

MeccanRevelation

36Оят

Тарҷума — Ан-Нахль 36

Сураи Ан-Нахль Оят 36 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Ба миёни ҳар миллате паёмбаре фиристодем, ки Худоро бипарастед ва…

Сураи Оят 36/128 — Сураи Ан-Нахль النحل (Meccan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Ан-Нахль Гӯш кун, Сураи Ан-Нахль Тарҷума, Сураи Ан-Нахль mp3, Сураи Ан-Нахль pdf. Оят 34–38. Ба Тоҷикӣ: Русский.