Сураи Аль-Касас — Оят 2

1. Маъонии калимаҳо:

• تِلْكَ (тилка): ин, ҳамин — ишора ба оятҳои бузург ва олиқадр.
• آيَاتُ (оёт): нишонаҳо, ҷумлаҳо, оятҳои равшану возеҳ.
• الْكِتَابِ (ал-китоб): китоб, яъне Қуръони Карим.
• الْمُبِينِ (ал-мубин): равшанкунанда, возеҳ, ошкорбаён.

1. Тафсири оят:

Ин оятҳои Китоби равшану возеҳ ҳастанд. Яъне, оятҳое, ки бар ту — эй Паёмбар — нозил шудаанд, оятҳои Қуръони Карим мебошанд, ки ҳақро аз ботил ҷудо мекунанд ва роҳи дурустро ба бандагони Худо нишон медиҳанд. Ин Китоб барои мардум ҳар он чизеро, ки дар дунё ва охират ба он ниёз доранд, равшану ошкор баён мекунад. Ҳақоиқи он возеҳ аст ва ҳеҷ шакку шубҳае дар он нест. Қуръон ҳукмҳову аҳкомро ба таври фаҳмо ва равшан баён менамояд, то ҳамагон аз он баҳравар гарданд ва ба роҳи рост ҳидоят шаванд.

1. Фоидаҳои оят:

• Қуръони Карим китоби равшану возеҳ аст ва ҳар касе, ки ба он рӯ оварад, роҳи ҳақро меёбад.
• Ин Китоб барои тамоми ниёзҳои дунёвию ухравии инсон роҳнамост ва ҳеҷ чизе дар он фаромӯш нашудааст.
• Оятҳои Қуръон ба гунае баён шудаанд, ки ҳамагон — аз олим то омӣ — метавонанд аз онҳо фаҳм ва ҳидоят гиранд.
• Ин Китоб даъвати ошкоро ба сӯи ҳақиқат ва некӣ аст, бинобар ин бояд бо дили кушоду иродаи қавӣ ба он пайравӣ кунем.
• Қуръон мӯъҷизаи бузурги Худованд аст ва равшании он то қиёмат боқӣ мемонад, ки ин моро ба ислом ва Қуръон бештар меҳрубон мекунад.