Сураи Аль-Касас — Оят 3

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «نَتْلُو»: мехонем, ривоят мекунем, ба таври пайдарпай баён менамоем.

— «نَبَإِ»: хабар, достон, воқеаи муҳим.

— «بِالْحَقِّ»: ба ростӣ, бо дурустӣ, бе ҳеҷ шакку тардид.

— «لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ»: барои мардуме, ки имон меоранд ва тасдиқ мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки Мо аз достони Мӯсо ва Фиръавн барои ту мехонем ва баён мекунем — на ба таври ноқис, балки ба ростӣ ва дурустӣ, бе ҳеҷ шакку гумон. Ин достон ҳақиқатест, ки дар он ибрат ва пандҳои бузург наҳуфта аст. Аммо ин баён ва ин Қуръон барои ҳама як хел фоида намебахшад; балки танҳо он мардуме аз он баҳра мегиранд, ки ба Худо ва ба ин китоб имон меоранд ва онро тасдиқ мекунанд. Зеро онҳоянд, ки гӯш ба ҳақ медиҳанд ва аз ҳидояти он баҳраманд мешаванд. Аммо касоне, ки дилҳояшон ба имон рӯ наовардааст, ҳатто бузургтарин достонҳои ҳақро шунида ҳам, аз он баҳрае намегиранд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Қуръони Карим достонҳои воқеии таърихиро ба таври рост ва дуруст баён мекунад, на афсона ва хаёлот. Ин далели он аст, ки ин китоб аз ҷониби Худованди доно нозил шудааст.

— Дар достони Мӯсо ва Фиръавн ибратҳои бузург барои ҳаёт наҳуфта аст: зафарёбии ҳақ бар ботил, наҷоти ситамдидагон ва ҳалокати ситамгарон.

— Қуръон барои ҳама аст, аммо аз он танҳо соҳибони имон ва дили кушода баҳра мегиранд. Пас, ҳар кас хоҳад аз ганҷи ҳидояти Қуръон баҳра барад, бояд дили худро ба имон кушояд.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки шунидани ҳақ танҳо кофӣ нест; балки бояд онро тасдиқ кунем ва ба он амал намоем, то аз баракатҳои он баҳраманд шавем.

— Қуръон китоби раҳмат ва ҳидоят аст барои касоне, ки ба он рӯ меоранд; пас биёед мо низ аз зумраи он имоноварандагон бошем, ки аз нур ва ҳидояти он дар дунё ва охират баҳра мегиранд.