Сураи Йа Син — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

— «إِنَّكَ»: ҳамоно ту.

— «لَمِنَ»: ҳатман аз зумраи.

— «الْمُرْسَلِينَ»: фиристодашудагон, яъне паёмбароне, ки Худованд онҳоро бо ваҳй ба сӯи бандагонаш фиристодааст.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба ин Қуръони ҳаким, ки дорои аҳком, ҳикматҳо ва далелҳои равшан аст, қасам ёд карда, ба Расули Худ (с) мефармояд, ки ҳамоно ту аз зумраи паёмбарони фиристодашуда аз ҷониби Худо ба сӯи бандагонаш ҳастӣ. Ту бо ваҳйи Худо ба сӯи мардум фиристода шудаӣ, то онҳоро ба ягонагӣ ва ибодати танҳо Ӯ даъват кунӣ. Ин оят ҷавобест ба кофироне, ки паёмбари Худоро дурӯғгӯ шумурда, мегуфтанд, ки ту фиристодашуда нестӣ. Пас Худованд бо қасами худ собит мекунад, ки Муҳаммад (с) воқеан аз ҷумлаи паёмбарони Худост ва роҳи ӯ роҳи рост ва миёна аст, ки ҳамон Ислом мебошад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят боварии моро ба рисолати Паёмбар (с) мустаҳкам месозад ва нишон медиҳад, ки ӯ воқеан аз ҷониби Худо фиристода шудааст.

— Қасами Худованд ба Қуръон азимати ин китоби муқаддасро нишон медиҳад ва моро ба пайравӣ аз он тарғиб мекунад.

— Оят ба мо меомӯзад, ки дар баробари дурӯғгӯиҳои кофирон, ҳақиқати рисолат бо далелҳои равшан собит мешавад.

— Роҳи Ислом роҳи рост ва миёна аст; пайравӣ аз он ба мо оромиш ва наҷот меорад.

— Ин оят моро ба дӯст доштани Паёмбар (с) ва пайравии суннати ӯ ҳидоят мекунад, зеро ӯ фиристодаи Худо ба сӯи тамоми мардум аст.