Сураи Ат-Тур — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

— «الْبَيْتِ»: хона, сарой.

— «الْمَعْمُورِ»: ободон, пур аз зикрату ибодат.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят ба «Байтул-Маъмур» қасам ёд кардааст. Ин хонаест дар осмон, ки фариштагони гиромӣ онро ҳамеша зиёрат карда, гирди он тавоф мекунанд ва ба ибодати Аллоҳ машғуланд. Он монанди Каъба дар замин аст, ки мардум гирди он тавоф мекунанд, вале ин хона дар осмон аст ва фариштагон онро обод кардаанд. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки он дар осмони ҳафтум ҷойгир аст. Аллоҳ ба ин хонаи муборак қасам ёд карда, азамату шаъни онро нишон медиҳад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки дар осмон низ хонае барои ибодати Аллоҳ вуҷуд дорад, ки фариштагон онро обод кардаанд, ва ин ба бузургии офариниши Аллоҳ далолат мекунад.

— Қасамҳои Аллоҳ ба махлуқоти муборак ба мо меомӯзад, ки ба чизҳои пок ва муқаддас эҳтиром гузорем.

— Ин оят моро ба ёди Каъба ва тавофи он меорад, ки рамзи ягонагии мусулмонон аст.

— Ва ин ҳама моро ба сӯи имони қавӣ ва ибодати холисона ба Аллоҳ ташвиқ мекунад.