Сураи Ат-Тур — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

— «السَّقْفِ»: бом, сақф — яъне чизе, ки аз боло чизеро мепӯшонад.

— «الْمَرْفُوعِ»: баландбардошташуда, бардошташуда — яъне чизе, ки ба боло бардошта шудааст.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят ба осмон қасам ёд мекунад, ки он сақфи баландбардошташуда аст. Осмон мисли бомест, ки заминро аз боло мепӯшонад ва онро аз фурӯ рафтан ва вайрон шудан нигоҳ медорад. Ин сақфи осмонӣ бо қудрати Аллоҳ бидуни сутунҳо бардошта шудааст ва он нишонаи бузурги қудрати Парвардигор аст. Аллоҳ ба ин сақфи баланд қасам мехӯрад, то бандагонро ба азамати худ ва аҳамияти он чизҳое, ки дар идомаи оятҳо зикр мешаванд, таваҷҷуҳ диҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят бандаро ба андеша дар бораи офариниши осмон ва қудрати бепоёни Аллоҳ водор мекунад.

— Қасамҳои Аллоҳ ба махлуқоти бузурги худ нишонаи аҳамияти онҳо ва зарурати таваҷҷуҳ ба онҳост.

— Осмон бо тамоми бузургии худ махлуқи Аллоҳ аст ва ин бандаро ба хоксорӣ ва шинохти Парвардигор наздик месозад.

— Ин оят мӯъминро ба шукргузорӣ ва ситоиши Аллоҳ барои неъматҳои бузургаш, аз ҷумла осмони нигоҳдоранда, тарғиб мекунад.

— Тафаккур дар бораи осмон ва сохти он дилро ба имон ва яқин ба Аллоҳ мустаҳкам мегардонад ва одамро ба ислом бештар ҷалб мекунад.