Sura Al-Hadid — Werset 20

Znaczenie wybranych słów:

• La'ibun (لَعِبٌ) – zabawa, igraszka, coś, co nie ma trwałej wartości.
• Lahwun (لَهْوٌ) – rozrywka, zajęcie, które odwraca serce od tego, co ważne.
• Zinah (زِينَةٌ) – ozdoba, upiększenie, to, czym człowiek się przyozdabia.
• Tafakhur (تَفَاخُرٌ) – wzajemne przechwalanie się, pycha i wynoszenie się nad innych.
• Takatthur (تَكَاثُرٌ) – współzawodnictwo w pomnażaniu, rywalizacja w liczbie.
• Ghayth (غَيْثٌ) – deszcz, który ożywia ziemię.
• A'jaba (أَعْجَبَ) – wzbudził podziw i zachwyt.
• Kuffar (الْكُفَّارُ) – tutaj: rolnicy, którzy zakrywają ziarno w ziemi (od słowa „kafr” – zakrywanie).
• Yahij (يَهِيجُ) – usycha, więdnie, wysycha.
• Hutam (حُطَامًا) – suche, połamane, kruche resztki, które się rozsypują.
• Ghurur (الْغُرُورِ) – złudzenie, oszustwo, zwodzenie.

Interpretacja wersetu:

Wiedzcie, ludzie, że życie na tym świecie – w porównaniu z życiem wiecznym – jest jedynie zabawą, która nie ma trwałej wartości, i rozrywką, która zajmuje serca i odwraca je od spraw ważnych. Jest też ozdobą, którą ludzie się przyozdabiają, oraz wzajemnym przechwalaniem się tym, co posiadają. Ludzie rywalizują między sobą w pomnażaniu majątków i liczby dzieci, szukając w tym chwały i wyższości nad innymi. Jednakże przykład tego świata jest jak deszcz, który spada na ziemię, a następnie wyrastają z niego rośliny, które zachwycają rolników swoim pięknem i świeżością. Lecz po krótkim czasie rośliny te usychają, żółkną, a następnie stają się suchymi, kruchymi resztkami, które rozsypują się i znikają. Podobnie jest z tym światem – jego blask i piękno są ulotne i przemijające.

A w życiu ostatecznym czeka ludzi jedna z dwóch rzeczy: albo kara surowa dla tych, którzy odrzucili prawdę i trwali w niewierze, albo przebaczenie od Boga i Jego zadowolenie dla wierzących, którzy czynili dobro. Życie tego świata nie jest bowiem niczym innym, jak tylko złudnym dobrem, które zwodzi człowieka i odwodzi go od tego, co naprawdę ważne – od przygotowania się na życie wieczne. Ten, kto dał się zwieść temu światu i zapomniał o swojej ostatecznej przystani, poniesie ogromną stratę.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Uświadomienie sobie prawdziwej natury życia doczesnego – werset ten uczy nas, że świat nie jest celem samym w sobie, lecz jedynie przejściowym etapem. Kto zrozumie tę prawdę, nie będzie przywiązywał serca do rzeczy przemijających.
2. Oderwanie się od rywalizacji w sprawach doczesnych – życie nie polega na gromadzeniu majątku i rywalizacji w liczbie dzieci, lecz na czynieniu dobra i przygotowaniu się na spotkanie z Bogiem.
3. Skupienie się na tym, co wieczne – skoro świat jest ulotny jak roślina, która więdnie, to mądry człowiek inwestuje w to, co trwa wiecznie – w dobre uczynki, które przyniosą mu nagrodę w życiu ostatecznym.
4. Nadzieja dla wierzących – werset daje radosną nowinę o przebaczeniu i zadowoleniu Boga dla tych, którzy wierzą i czynią dobro. To zachęta do wytrwania na drodze prawości pomimo trudności tego świata.
5. Ostrzeżenie przed złudzeniem – życie doczesne jest „towarem złudzenia”, dlatego nie należy dać się zwieść jego powabom. Prawdziwe szczęście jest u Boga, a nie w tym, co przemija.