Сураи Ат-Тахрим — Оят 9

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

— «Ҷоҳид» (جَاهِدِ): аз решаи «ҷиҳод» аст, ки маънои кӯшиш ва талош карданро дорад; дар ин ҷо ба маънои мубориза ва саъй барои бартараф кардани куфру нифоқ омадааст.

— «Куффор» (الْكُفَّارَ): ҷамъи «кофир», яъне касоне ки ошкоро куфр варзида, ҳақро инкор мекунанд.

— «Мунофиқин» (الْمُنَافِقِينَ): ҷамъи «мунофиқ», яъне касоне ки дар зоҳир имон доранд, вале дар ботин куфрро пинҳон мекунанд.

— «Уғлуз» (وَاغْلُظْ): аз решаи «ғилзат» аст, ки маънои сахтӣ, дуруштӣ ва қатъиятро дорад.

— «Маъво» (مَأْوَاهُمْ): ҷои паноҳ ва ҷойгиршавӣ.

— «Масӣр» (الْمَصِيرُ): ҷои бозгашт ва анҷом.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, бо кофирон бо силоҳ ва бо мунофиқон бо далелу бурҳон ва барпо кардани ҳудуди шариат ҷиҳод кун, ва дар ин ҷиҳод бар ҳар ду гурӯҳ сахтгирӣ ва қатъият нишон деҳ, то ки аз ту битарсанд ва аз зиёни худ боздошта шаванд. Ва ҷои паноҳи онҳо дар рӯзи қиёмат ҷаҳаннам аст, ва ин анҷомгоҳ бадтарин ҷои бозгашт аст.

1. Фавоиде, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки дини ислом дини ҳақ ва адолат аст ва дар муқобили куфру нифоқ бояд бо ҳикмат ва қатъият истодагарӣ кард.

— Ҷиҳод дар ислом танҳо ба маънои ҷанг нест, балки мубориза бо илм, далел ва барпо кардани адолат низ ҷиҳод аст.

— Оят моро огоҳ мекунад, ки нифоқ ва дуруӯӣ хатарнок аст ва бояд аз он дурӣ ҷӯем.

— Ин оят ба мусулмонон меомӯзад, ки дар роҳи ҳақ бояд устувор ва бо ҳикмат бошанд, на бо зулм ва беадолатӣ.

— Ва огоҳӣ медиҳад, ки анҷоми куфру нифоқ ҷаҳаннам аст, ва ин боиси тарғиб ба сӯи имон ва амали солеҳ мегардад.