Сураи Аль-Кафирун — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

• «دِين»: дар ин ҷо ба маънои ойин, роҳу равиш ва эътиқодест, ки инсон ба он пайравӣ мекунад.
• «لَكُمْ»: барои шумо, аз они шумост.
• «لِيَ»: барои ман, аз они ман аст.

1. Тафсири оят:

Ин ояти охирини сураи «Ал-Кофирун» аст, ки Худованд ба Пайғамбари худ (с) фармудааст, ки ба кофирон бигӯяд: шумо роҳу ойини худро доред, ки бар он исрор варзидаед ва онро аз худ сохтаед — яъне ширку куфр; ва ман дини худро дорам, ки он исломаст ва Худованд онро бар ман нозил кардааст. Ҳар кадом аз мо ба роҳи худ пайрав аст ва миёни ин ду роҳ ҳеҷ омезише нест. Ин оят на даъвати сулҳу созиш бо куфр аст, балки эълони ҷудоии комил миёни ҳақ ва ботил ва равшании мавқеи аҳли имон дар баробари аҳли ширк аст. Пайғамбар (с) ҳеҷ гоҳ ба дини кофирон майл накард ва онҳо ҳам ба дини ӯ имон наоварданд, бинобар ин ҳар гурӯҳ ба роҳи худ монд ва ҳисоби ҳарду дар пешгоҳи Худованд аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар эътиқод бояд равшани мавқеъ дошта бошем ва ҳақро бо ботил омехта насозем.
• Ислом дини ҳақ аст ва Худованд онро барои бандагонаш интихоб кардааст; пас бояд бо ифтихор ва боварии комил ба он пайравӣ кунем.
• Озодии интихоби роҳ дар ин дунё вуҷуд дорад, аммо ҳар кас дар охират ҷавобгари интихоби худ хоҳад буд.
• Ин оят моро ба сӯи эҳтироми усули эътиқодӣ ва устуворӣ дар имон тарғиб мекунад ва дилҳоро ба ислом ва Қуръон мекашад, зеро ислом роҳи наҷот ва саодати ҳарду ҷаҳон аст.