Сураи Аль-Кафирун — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

— «عَابِدُونَ»: ибодаткунандагон, парастандагон.

— «مَا أَعْبُدُ»: он чи ман мепарастам, яъне Аллоҳи ягона.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи гуфтори Пайғамбар (с) аст, ки ба мушрикон мефармояд: шумо ҳам парастандаи он чи ман мепарастам нестед. Яъне шумо Аллоҳи ягонаро бо ихлос ва танҳоӣ ибодат намекунед, балки дар ибодати худ барои Аллоҳ шарик месозед. Ин оят дар бораи гурӯҳе аз мушрикон нозил шудааст, ки Аллоҳ медонад онҳо ҳеҷ гоҳ имон намеоранд. Пайғамбар (с) бо ин сухан на ҳолати худро ба ҳолати онҳо монанд кард ва на ҳолати онҳоро ба ҳолати худ; зеро ибодати ӯ ибодати пок ва ягонапарастӣ аст, вале ибодати онҳо ибодати шарк аст. Пас ҳаргиз ин ду ибодат ба ҳам монанд намешаванд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ихлос дар ибодат асоси дин аст ва ибодат бояд танҳо барои Аллоҳи ягона бошад.

— Нишон медиҳад, ки роҳи ҳақ ва роҳи шарк ҳаргиз ба ҳам намепайванданд ва омезиш намеёбанд.

— Моро тарғиб мекунад, ки дар дин устувор бошем ва аз омезиши ибодати худ бо ширк эҳтиёт кунем.

— Мефаҳмонад, ки покии тавҳид ва равшании роҳи ислом моро ба сӯи Аллоҳ наздик месозад ва дилҳоро ба ин дин мекашад.