Сураи Ар-Рад Оят 16 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Бигӯ: «Кист Парвардигори осмонҳову замин?» Бигӯ: «Оллоҳ». Бигӯ; «Оё ғайри…

Ар-Рад · 16/43

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Ар-Рад

قُلْ مَن رَّبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ قُلِ اللَّهُ ۚ قُلْ أَفَاتَّخَذْتُم مِّن دُونِهِ أَوْلِيَاءَ لَا يَمْلِكُونَ لِأَنفُسِهِمْ نَفْعًا وَلَا ضَرًّا ۚ قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الْأَعْمَىٰ وَالْبَصِيرُ أَمْ هَلْ تَسْتَوِي الظُّلُمَاتُ وَالنُّورُ ۗ أَمْ جَعَلُوا لِلَّهِ شُرَكَاءَ خَلَقُوا كَخَلْقِهِ فَتَشَابَهَ الْخَلْقُ عَلَيْهِمْ ۚ قُلِ اللَّهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَهُوَ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ ۝١٦

🔤 Transliteration

Wul mar Rabbus samaawaati wal ard; qulillaah; qul afattakhaztum min dooniheee awliyaaa`a laa yamlikoona li anfusihim naf`anw wa laa darraa; qul hal yastawil a`maa wal baseeru am hal tastawiz zulumaatu wannoor; am ja`aloo lillaahi shurakaaa`a khalaqoo kakhalqihee fatashaa bahal khalqu `alaihim; qulil laahu Khaaliqu kulli shai`inw wa Huwal Waahidul Qahhar

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Бигӯ: «Кист Парвардигори осмонҳову замин?» Бигӯ: «Оллоҳ». Бигӯ; «Оё ғайри Ӯ худоёне гирифтаед, ки қодир ба суду зиёни худ нестанд? Бигӯ: «Оё нобинову бино баробаранд? Ё торикиву равшанӣ яксонанд? Ё шариконе, ки барои Худо қоил шудаанд, чизҳое офаридаанд, монанди он чӣ Худо офаридааст ва онон дар бораи офариниш ба иштибоҳ афтодаанд?» Бигӯ: «Оллоҳ офаринандаи ҳар чизест ва Ӯ ягонаву қаҳҳор аст!»

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳои муҳим:

رَبُّ: Парвардигор, соҳиб ва тадбиркунандаи ҳама чиз.
أَوْلِيَاءَ: Ҷамъи "валӣ" — дӯстон, сарпарастон, ёварон; дар ин ҷо мақсуд бутҳо ва маъбудони дигаранд, ки мардум ба ҷои Аллоҳ онҳоро сарпараст гирифтаанд.
الْأَعْمَىٰ: Нобино; дар ин ҷо ба маънои маҷозӣ — кофир, ки роҳи ҳақро намебинад.
الْبَصِيرُ: Бино; ба маънои маҷозӣ — муъмин, ки роҳи ҳақро мебинад.
الظُّلُمَاتُ: Торикиҳо; ба маънои куфр ва гумроҳӣ.
النُّورُ: Равшанӣ; ба маънои имон ва ҳидоят.
الْقَهَّارُ: Ғолиб ва пирӯзманди бар ҳама чиз, ки ҳеҷ чиз аз дасти Ӯ берун нест.

Тафсири оят:

Аллоҳ ба Паёмбараш (с) мефармояд, ки аз мушрикон бипурс: «Кист Парвардигор ва тадбиркунандаи осмонҳо ва замин?» Онҳо худашон эътироф мекунанд, ки инҳоро Аллоҳ офаридааст. Пас бигӯ: «Аллоҳ Парвардигори онҳост». Сипас ба онҳо эй Паёмбар бигӯ, ки ин эътирофи шумо бояд шуморо ба тоъати Аллоҳ водор кунад, на ба ширк. Оё шумо ба ҷои Аллоҳ маъбудоне гирифтаед, ки ба худашон ҳам нафъ расондан ва на зарар расонданро тавониста наметавонанд? Он ки барои худаш молики ҳеҷ чиз нест, чӣ гуна метавонад барои дигарон молики нафъу зарар бошад? Ин ҳуҷҷати равшанест бар беасосии ширк.

Сипас Аллоҳ мисоли равшанеро меорад: Оё нобино ва бино баробар мешаванд? Оё торикиҳо ва равшанӣ баробар мешаванд? Мақсуд ин аст, ки кофир ва муъмин, куфр ва имон ҳаргиз баробар нестанд. Куфр торикист ва имон равшанист; куфр гумроҳист ва имон ҳидоят аст. Ҳамчунин мепурсад: Оё онҳо барои Аллоҳ шариконе қарор доданд, ки мисли офариниши Аллоҳ чизе офаридаанд, то офариниши онҳо бо офариниши Аллоҳ ба ҳам монанд шуда, барояшон шубҳа пайдо шавад? Ҳаргиз чунин нест; ҳеҷ як аз маъбудони онҳо чизе наофаридааст. Пас бигӯ: «Аллоҳ офаридгори ҳама чиз аст ва Ӯ Ягона ва Ғолиб аст». Ӯ дар офариниш шарик надорад ва танҳо Ӯ сазовори ибодат аст, на бутҳое, ки нафъу зарар надоранд.

Фоидаҳои оят:

Ин оят далели равшани тавҳид аст: танҳо Аллоҳ Парвардигор, Офаридгор ва Тадбиркунандаи ҳама чиз аст.
Оят ба ақл ва андеша даъват мекунад: касе ки ба худаш нафъу зарар расонданро тавониста наметавонад, ҳаргиз сазовори ибодат нест.
Оят фарқи байни имон ва куфрро ҳамчун фарқи байни равшанӣ ва торикӣ, бино ва нобино нишон медиҳад; ин боиси рағбат ба имон ва дурӣ аз ширк мегардад.
Оят дилҳоро ба бузургии Аллоҳ ҷалб мекунад: Ӯ Ягона ва Ғолиб аст, ҳама чиз дар дасти Ӯст ва ҳеҷ чиз аз қудрати Ӯ берун нест.
Ин оят ба инсон меомӯзад, ки танҳо ба Аллоҳ таваккул кунад ва танҳо Ӯро ба ёрӣ бихонад, зеро танҳо Ӯ нафъу зарарро дар даст дорад.
Оят ҳамчунин ба ислом даъват мекунад: роҳи имон роҳи равшанӣ ва наҷот аст, ва роҳи ширк роҳи торикӣ ва гумроҳӣ.

📜 Оят 14-18 — Сураи Ар-Рад

14لَهُ دَعْوَةُ الْحَقِّ ۖ وَالَّذِينَ يَدْعُونَ مِن دُونِهِ لَا يَسْتَجِيبُونَ لَهُم بِشَيْءٍ إِلَّا كَبَاسِطِ كَفَّيْهِ إِلَى الْمَاءِ لِيَبْلُغَ فَاهُ وَمَا هُوَ بِبَالِغِهِ ۚ وَمَا دُعَاءُ الْكَافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلَالٍ

Хоси Ӯст дуову илтиҷои ростин. Онҳо, ки ҷуз Ӯро илтиҷо мекунанд, ҳеҷ посухашон намегӯянд. Монанди касе, ки ду даст ба сӯи об барад то об ба даҳон расонад ва натавонад, ки об ба даҳон расонад. Ва дуъои кофирон ҷуз ба гумроҳӣ нест!

15وَلِلَّهِ يَسْجُدُ مَن فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ طَوْعًا وَكَرْهًا وَظِلَالُهُم بِالْغُدُوِّ وَالْآصَالِ ۩

Хоҳу нохоҳ барои Худованд саҷда мекунанд ҳамаи онҳо, ки дар осмонҳову заминанд ва сояҳояшон низ бомдодону шомгоҳон ба саҷда меоянд. (Саҷда).

16قُلْ مَن رَّبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ قُلِ اللَّهُ ۚ قُلْ أَفَاتَّخَذْتُم مِّن دُونِهِ أَوْلِيَاءَ لَا يَمْلِكُونَ لِأَنفُسِهِمْ نَفْعًا وَلَا ضَرًّا ۚ قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الْأَعْمَىٰ وَالْبَصِيرُ أَمْ هَلْ تَسْتَوِي الظُّلُمَاتُ وَالنُّورُ ۗ أَمْ جَعَلُوا لِلَّهِ شُرَكَاءَ خَلَقُوا كَخَلْقِهِ فَتَشَابَهَ الْخَلْقُ عَلَيْهِمْ ۚ قُلِ اللَّهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَهُوَ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ

17أَنزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَسَالَتْ أَوْدِيَةٌ بِقَدَرِهَا فَاحْتَمَلَ السَّيْلُ زَبَدًا رَّابِيًا ۚ وَمِمَّا يُوقِدُونَ عَلَيْهِ فِي النَّارِ ابْتِغَاءَ حِلْيَةٍ أَوْ مَتَاعٍ زَبَدٌ مِّثْلُهُ ۚ كَذَٰلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْحَقَّ وَالْبَاطِلَ ۚ فَأَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفَاءً ۖ وَأَمَّا مَا يَنفَعُ النَّاسَ فَيَمْكُثُ فِي الْأَرْضِ ۚ كَذَٰلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ

Аз осмон об фиристод ва ҳар як ҷӯйе ба андозаи худ ҷорӣ шуд ва оби равон каф (к) бар сар овард. Ва аз он чӣ бар оташ мегудозанд, то зевару матоъе созанд, низ кафке бар сар ояд. Худо барои ҳаққу ботил чунин масал занад, Аммо кафк ба каноре афтад ва нобуд шавад ва он чӣ барои мардум судманд аст, дар замин пойдор бимонад. Худо инчунин мисол меорад.

18لِلَّذِينَ اسْتَجَابُوا لِرَبِّهِمُ الْحُسْنَىٰ ۚ وَالَّذِينَ لَمْ يَسْتَجِيبُوا لَهُ لَوْ أَنَّ لَهُم مَّا فِي الْأَرْضِ جَمِيعًا وَمِثْلَهُ مَعَهُ لَافْتَدَوْا بِهِ ۚ أُولَٰئِكَ لَهُمْ سُوءُ الْحِسَابِ وَمَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ ۖ وَبِئْسَ الْمِهَادُ

Барои онон, ки даъвати парвардигорашонро қабул карданд, мукофоти некӯест. Ва касоне, ки даъвати Ӯро қабул накарданд, агар ҳар он чиро, ки бар рӯи замин аст ва монанди онро дошта бошанд, онро фидо диҳанд, онон ба сахтӣ бозхост хоҳанд шуд ва маконашон ҷаҳаннам аст ва бад ҷойгоҳест!

← Оят 15 📖 Ар-Рад Оят 17 →

Ар-РадФеҳристи Қуръон

43Оят

MedinanRevelation

16Оят

Тарҷума — Ар-Рад 16

Сураи Ар-Рад Оят 16 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Бигӯ: «Кист Парвардигори осмонҳову замин?» Бигӯ: «Оллоҳ». Бигӯ; «Оё ғайри…

Сураи Оят 16/43 — Сураи Ар-Рад الرعد (Medinan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Ар-Рад Гӯш кун, Сураи Ар-Рад Тарҷума, Сураи Ар-Рад mp3, Сураи Ар-Рад pdf. Оят 14–18. Ба Тоҷикӣ: Русский.