Сураи Ан-Нахль — Оят 16

1. Маънои калимаҳо:

• وَعَلَامَاتٍ: аломатҳо, нишонаҳо — яъне нишонаҳои роҳҳо дар замин.
• بِالنَّجْمِ: бо ситорагон — ҷамъи ситораҳо.
• يَهْتَدُونَ: роҳ меёбанд, ҳидоят меёбанд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят ба бандагони худ ду неъмати бузургро ёдовар мешавад, ки ба воситаи онҳо роҳи худро дар сафарҳо меёбанд. Аввал мефармояд, ки дар замин аломатҳо ва нишонаҳое қарор дод, ки мардум дар рӯз ба воситаи онҳо роҳи худро пайдо мекунанд — монанди кӯҳҳо, дарёҳо, дарахтон ва дигар нишонаҳои равшан. Ин аломатҳо барои онҳое, ки дар рӯз сафар мекунанд, роҳнамо ҳастанд.

Сипас мефармояд, ки бо ситорагон мардум дар шаб роҳ меёбанд. Вақте ки торикӣ фаро мерасад ва нишонаҳои заминӣ дида намешаванд, ситораҳои осмон барои мардум чун чароғи роҳнамо хизмат мекунанд. Мардуми Қурайш, ки мардуми тиҷоратпеша ва сафарӣ буданд, дар сафарҳои худ ба воситаи ситорагон роҳи худро меёфтанд ва ин барои онҳо неъмати бузурге буд.

Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ дар офариниш ҳикмати бузург дорад ва ҳама чизро барои осонии бандагонаш муҳайё кардааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Аллоҳ ба бандагони худ ғамхор аст ва воситаҳои роҳёбӣ дар замину осмонро барои онҳо муҳайё кардааст.
• Ин оят даъват мекунад, ки инсон ба нишонаҳои офариниши Аллоҳ дар замину осмон бодиққат назар кунад ва аз онҳо ибрат гирад.
• Ситорагон ва аломатҳои заминӣ ҳама аз қудрати Аллоҳ ҳикоят мекунанд ва ба имон ва шинохти Офаридгор ҳидоят менамоянд.
• Ин оят ба мусулмонон меомӯзад, ки неъматҳои Аллоҳро қадр кунанд ва барои онҳо шукргузор бошанд.
• Қуръон ба забони содда ва бо мисолҳои фаҳмо сухан мегӯяд, то ҳама мардум — олим ва ҷоҳил — аз он баҳра гиранд ва ба роҳи рост ҳидоят шаванд.