Сураи Ан-Нахль — Оят 15

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

• رَوَاسِيَ — кӯҳҳои устувор ва сахт, ки заминро нигоҳ медоранд.
• أَن تَمِيدَ بِكُمْ — то ки замин шуморо ба ларзиш наандозад ва моил нашавад.
• سُبُلًا — роҳҳо, ҷодаҳо.
• لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ — то ки шумо роҳи дурустро ёбед ва ба мақсади худ бирасед.

1. Тафсири оят:

Худованди Таъоло дар замин кӯҳҳои бузург ва устуворро ҷой дод, то ки замин ба ларзиш наояд ва шуморо ба ин тарафу он тараф моил накунад, то зиндагии шумо дар рӯи он орому устувор бошад. Ҳамчунин дар миёни замин дарёҳоро равон сохт, то шумо аз оби онҳо нӯшед ва ташнагии худро рафъ кунед ва чорвою зироати худро об диҳед. Ва дар замин роҳҳову ҷодаҳоро кушод, то шумо тавассути онҳо ҳаракат кунед ва ба ҷойҳое, ки қасд доред, бирасед ва гумроҳ нашавед. Ҳамаи инҳо неъматҳои бузурги Худованд бар бандагони ӯст, то шумо роҳи ҳақро биёбед ва ба сӯи Парвардигори худ ҳидоят шавед.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд заминро барои зиндагии инсон мувофиқ ва ором офаридааст, то ки мо бо осонӣ ва бе тарсу ларзиш зиндагӣ кунем.
• Дарёҳо ва роҳҳо неъматҳои бузурганд, ки ба мо имкон медиҳанд об нӯшем, зироат парвариш кунем ва ба сафарҳо рафта, ба мақсадҳои худ бирасем.
• Ҳамаи ин нишонаҳо далолат мекунанд, ки Худованд ғамхори бандагони худ аст ва мехоҳад онҳо роҳи дурустро пайдо кунанд.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба неъматҳои Худованд шукргузор бошем ва аз роҳи ҳидоят дур нашавем.
• Қуръон китобест, ки ҳам дар бораи офариниш ва ҳам дар бораи роҳи ҳаёти дуруст роҳнамоии комил медиҳад, ва ин худ сабаби меҳру муҳаббат ба ислом ва Қуръон аст.