Сураи Ан-Нахль — Оят 17

1. Маънои калимаҳо:

— «أَفَمَن يَخْلُقُ»: Оё касе ки меофарад?

— «كَمَن لَّا يَخْلُقُ»: Мисли касе ки чизе намеофарад?

— «تَذَكَّرُونَ»: Панд мегиред, ба ёд меоред, андеша мекунед.

1. Тафсири оят:

Оё касе ки ҳамаи чизҳоро меофарад — Аллоҳи Таъоло — бо онҳое ки ҳеҷ чиз намеофарад — бутҳои беҷон — баробар мешаванд? Ҳаргиз баробар нестанд! Аллоҳи Таъоло ҳама чизро аз нестӣ ба вуҷуд меорад, осмонҳо, замин, инсонҳо, ҳайвонот ва растаниҳоро халқ мекунад. Аммо бутҳое ки мушрикон парастиш мекунанд, наметавонанд ҳатто як пашшаро биёфаранд ва ба касе низ суде ё зиёне расонанд. Оё бо ин ҳама далелҳои равшан, шумо андеша намекунед ва панд намегиред? Оё намефаҳмед, ки танҳо Аллоҳ сазовори ибодат аст ва ҳеҷ кас набояд ба Ӯ шарик карда шавад?

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят даъват мекунад, ки инсон бо ақли худ андеша кунад ва фарқи байни Офаридгор ва махлуқро бифаҳмад.

— Худои ягона сазовори ибодат аст, зеро танҳо Ӯ қодир ба офариниш аст.

— Ширк ва парастиши бутҳо ботил аст, чунки онҳо наметавонанд чизе биёфаранд.

— Ин оят ба инсон таъкид мекунад, ки неъматҳои Аллоҳро ба ёд орад ва шукргузор бошад.

— Андеша ва тадаббур дар оёти Қуръон роҳи расидан ба имон ва ҳидоят аст.

— Ҳар касе ки бо дили пок ба ин оят андеша кунад, ба бузургии Аллоҳ пай мебарад ва ба Ӯ наздиктар мешавад.