سوره بقره — آیه 257

معانی کلمات:

• ولی: سرپرست، یاور و کارساز.
• طاغوت: هر معبود باطل و هر طغیانگری که انسان را از راه حق منحرف کند؛ مانند بتها، شیطان و سرکشان.
• ظلمات: جمع ظلمت، به معنای تاریکیها؛ کنایه از کفر، جهل و گمراهی.
• نور: روشنایی؛ کنایه از ایمان، علم و هدایت.

تفسیر آیه:

خداوند متعال سرپرستی و یاری مؤمنان را بر عهده گرفته است. او آنان را با لطف و توفیق خود، از تاریکیهای کفر و نادانی بیرون میآورد و به روشنایی ایمان و دانش رهنمون میسازد. در مقابل، کسانی که کفر ورزیدند، سرپرستان و یاورانشان طاغوتها هستند؛ همان معبودهای باطل و نیروهای گمراهکنندهای که به جای خدا میپرستند. این طاغوتها آنان را از نور ایمان و هدایت بیرون کشیده و به تاریکیهای کفر و گمراهی میکشانند. چنین کسانی اهل آتشند و برای همیشه در آن خواهند ماند و هرگز از آن رهایی نخواهند یافت.

فواید و پیامهای آیه:

• ایمان، مایهی خروج از تاریکیهای جهل و گمراهی به سوی نور هدایت است و مؤمن هرگز در این مسیر تنها نیست؛ زیرا خداوند یاور و نگهدار اوست.
• هر کس از ولایت خدا خارج شود، گرفتار ولایت طاغوتها میشود؛ بنابراین باید همواره مراقب بود که سرپرستی خود را به چه کسی بسپاریم.
• کفر و بتپرستی نه تنها نوری ندارد، بلکه انسان را از نور ایمان نیز محروم میکند و سرانجامش عذاب جاودان است.
• این آیه مژدهای برای مؤمنان است که با اتکال به خداوند، از هر تاریکی و بحرانی میتوانند به سوی روشنایی و آرامش گام بردارند و عاقبت نیک از آنِ آنان است.