Сураи Ат-Талак — Оят 1

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• طَلَّقْتُمُ — талоқ кардед, яъне занони худро озод кардед.
• لِعِدَّتِهِنَّ — барои иддаи онҳо, яъне дар вақти оғози идда талоқ диҳед.
• وَأَحْصُوا — ва ҳисоб кунед, нигаҳ доред, дақиқ шимуред.
• الْعِدَّةَ — идда, муддати интизорие, ки зани талоқшуда бояд нигаҳ дорад.
• وَاتَّقُوا — ва битарсед, парҳез кунед, тақво дошта бошед.
• لَا تُخْرِجُوهُنَّ — онҳоро берун накунед.
• فَاحِشَةٍ مُّبَيِّنَةٍ — гуноҳи ошкор ва равшан, ба мисли зино.
• حُدُودُ اللَّهِ — ҳудуди Худо, яъне ҳукмҳо ва қонунҳои Ӯ.
• يَتَعَدَّ — таҷовуз кунад, аз ҳад бигузарад.
• ظَلَمَ نَفْسَهُ — ба худи худ зулм кард, худро ба ҳалокат афканд.
• يُحْدِثُ — падид меоварад, ба вуҷуд меорад.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар! Ҳангоме ки ту ва мӯъминон мехоҳед занони худро талоқ диҳед, онҳоро дар вақти оғози идда талоқ диҳед, яъне дар ҳолати покӣ, ки дар он бо онҳо ҳамбистарӣ накардаед, ё дар ҳолати ҳомиладории ошкор. Ва муддати иддаро дақиқ ҳисоб кунед ва нигаҳ доред, то бидонед, ки кай метавонед ба онҳо руҷӯъ кунед, агар хоҳед онҳоро баргардонед. Ва аз Худо, Парвардигори худ, битарсед ва парҳез кунед. Занони талоқшударо аз хонаҳое, ки дар онҳо зиндагӣ мекунанд, берун накунед ва онҳо низ худашон берун нараванд, то даме ки иддаи онҳо ба охир расад. Ин ҳукм барои занони хурдсол ва пиразан ва ҳомила тафовут дорад: барои онҳое, ки ҳайз мебинанд, се ҳайз, барои дигарон муддати муайян аст. Аммо агар онҳо кори зиште ошкор кунанд, ба мисли зино, он гоҳ метавон онҳоро берун кард. Ин аҳком ҳудуди Худост, ки Ӯ барои бандагонаш муқаррар кардааст. Ҳар касе, ки аз ҳудуди Худо таҷовуз кунад, ба худи худ зулм кардааст ва худро ба ҳалокат афкандааст. Эй талоқдиҳанда! Ту намедонӣ, шояд Худо баъд аз ин талоқ кори дигаре падид оварад, ки ту интизорашро надоштӣ, ва он гоҳ метавонӣ ба зани худ руҷӯъ кунӣ.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ислом дини адолат ва меҳрубонӣ аст: ҳатто дар ҳолати талоқ, ки як амали ногувор аст, Худо барои зан ва мард ҳуқуқ ва вазифаҳо муқаррар кардааст, то ҳеҷ кас зулм набинад.
• Худо бандагонашро дӯст медорад ва ба онҳо роҳи дурустро нишон медиҳад, то аз пашшамонии зиндагӣ эмин бошанд.
• Дар ислом ҳар амал бояд бо тақво ва парҳез аз Худо анҷом дода шавад; ин ба инсон оромиш ва эътимод мебахшад.
• Қуръон китоби ҳикмат аст: он на танҳо аҳком, балки роҳи ҳалли мушкилоти оилавӣ ва иҷтимоиро низ нишон медиҳад.
• Худо ҳамеша дарро барои руҷӯъ ва оштӣ боз мегузорад: шояд баъд аз талоқ чизе рӯй диҳад, ки мард ва зан боз ба ҳам баргарданд ва зиндагии хушбахтонаро идома диҳанд.
• Ин оят моро тарбия мекунад, ки ҳатто дар лаҳзаҳои душвор бояд бо адлу инсоф ва тарси Худо рафтор кунем, на бо хашм ва бераҳмӣ.