Сураи Аз-Зальзаля — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

• زُلْزِلَتِ: ҷунбонида шуд, ба ларзиш оварда шуд.
• زِلْزَالَهَا: ларзиши махсуси он, яъне ларзиши сахт ва бесобиқаи замин.

1. Тафсири оят:

Ин ояти аввали сураи «Аз-Залзала» аз рӯйдодҳои бузурги рӯзи қиёмат хабар медиҳад. Худованд мефармояд, ки он рӯз замин ба ларзиши сахт ва шадид ҷунбонида мешавад — ларзише, ки монанди он ҳеҷ гоҳ дида нашудааст. Ин ларзиш на ларзиши оддии замин аст, балки ҳодисаи бузургест, ки бо оғози рӯзи қиёмат ва ба поён расидани ин ҷаҳон рӯй медиҳад. Замин ба фармони Парвардигор ба таври шадид ба ҳаракат меояд ва ҳама чизеро, ки дар даруни худ пинҳон дошт — аз мурдагон ва ганҷҳо — берун меорад. Ин ҳодиса барои ҳар инсон нишонаи оғози ҳисобу китоби аъмол ва рӯзи ҷазо аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро ба ёди рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоб меорад, ки ин боиси бедор шудани виҷдони инсон ва дурӣ аз гуноҳ мегардад.
• Замин ба фармони Худо ҳаракат мекунад ва ҳама чизро берун меорад — ин нишонаи он аст, ки ҳеҷ чиз аз назди Парвардигор пинҳон намемонад.
• Ёдоварии ин рӯз инсонро ба амалҳои некӯ ва тавба водор мекунад ва дилро ба сӯи ислом ва Қуръон мекашад.
• Ин оят собит мекунад, ки Қуръони Карим китоби ҳақиқат ва роҳнамои бузург барои тамоми инсоният аст, зеро аз рӯйдодҳои оянда бо дақиқӣ хабар медиҳад.