Сураи Аз-Зальзаля — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

• أَثْقَالَهَا: Борҳои вазгини худ; дар ин ҷо мурод мурдагон ва ганҷҳоест, ки дар даруни замин пинҳонанд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки замин бо ларзиши сахт ба ларза меояд, ҳамаи он чиро, ки дар даруни худ дорад, берун меандозад — мурдагонро аз қабрҳо ва ганҷҳои пинҳониро аз қаъри худ. Замин ҳамаи он борҳои вазгинро ба рӯи худ мебарорад, то ки инсонҳо он чиро, ки дар дарунаш пинҳон буд, бибинанд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки замин банди фармони Худованд аст ва ҳар чизеро, ки дар дарунаш пинҳон аст, ба ҳангоми зарурат берун меорад.
• Рӯзи қиёмат рӯзи ҳисобу китоб аст ва ҳеҷ чиз аз назари Парвардигор пинҳон намемонад.
• Инсон бояд ҳамеша ба ёди охират бошад ва амалҳои некӯ анҷом диҳад, зеро ҳамаи аъмол дар он рӯз ошкор мешаванд.
• Ин оят дили инсонро ба бузургии қудрати Худованд ва ҳақиқати рӯзи қиёмат наздик месозад ва ба ислом ва Қуръон меҳру муҳаббат меафзояд.