Сураи Ар-Рад — Оят 11

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• مُعَقِّبَاتٌ — фариштагоне, ки пайи ҳам меоянд ва яке дигареро дар навбат иваз мекунад.
• مِن بَيْنِ يَدَيْهِ — аз пеши рӯйи инсон.
• وَمِنْ خَلْفِهِ — ва аз пушти сари ӯ.
• مَرَدَّ — бозгардондан, рад кардан.
• وَالٍ — сарпараст, дӯст ва ёвари ҳақиқӣ.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол барои инсон фариштагоне таъйин кардааст, ки пайи ҳам меоянд — гурӯҳе шабона ва гурӯҳе рӯзона — ва ӯро аз пеш ва аз пушти сар нигаҳбонӣ мекунанд. Ин фариштагон бо фармони Худо инсонро аз балоҳо ва хатарҳо ҳифз менамоянд ва ҳамаи гуфтору кирдори ӯро — аз некӣ ва бадӣ — сабт мекунанд. Ҳифзи онҳо танҳо ба иҷозати Худост; ҳар гоҳ қазои илоҳӣ бирасад, онҳо аз ӯ дур мешаванд.

Сипас Худованд хабар медиҳад, ки Ӯ неъмату ҳолати некеро, ки ба мардуме додааст, тағйир намедиҳад, то он даме ки худи онҳо ҳолати худро тағйир диҳанд — яъне аз шукргузорӣ ба ношукрӣ ва аз тоъат ба гуноҳ рӯй оваранд. Ва агар Худо ба мардуме бадӣ ва азоберо ирода кунад, ҳеҷ чизе онро бозгардонда наметавонад ва барои онҳо ғайр аз Худо ҳеҷ сарпарасте нест, ки корҳояшонро ба уҳда гирад ва балоро аз онҳо дур созад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон дар ҳар лаҳза таҳти назорати фариштагони Худост; ин боиси он мегардад, ки ҳамеша некӣ кунад ва аз бадӣ парҳез намояд.
• Худованд неъматҳоро аз бандагонаш намегирад, магар вақте ки худи онҳо бо гуноҳ ва ношукрӣ сабаби тағйири ҳолатро фароҳам оранд — ин даъват ба шукргузорӣ ва ислоҳи худ аст.
• Ҳамаи корҳо ба дасти Худост ва ғайр аз Ӯ сарпарасти ҳақиқӣ вуҷуд надорад; ин боиси таваккул ва умедворӣ ба раҳмати Ӯ мегардад.
• Ин оят инсонро ба худшиносӣ ва масъулиятшиносӣ ҳидоят мекунад: то худаш тағйир наёбад, ҳолаташ тағйир намеёбад — ва ин роҳи наҷот ва саодат дар дунё ва охират аст.