Сураи Ар-Рад — Оят 12

1. Маънои калимаҳо:

— الْبَرْق: дурахшидан ва рӯшании зудгузаре, ки аз байни абрҳо пайдо мешавад.

— خَوْفًا: тарс ва ҳарос, дар ин ҷо тарс аз осеби барқ ва раъду садои он.

— طَمَعًا: умедворӣ ва орзумандӣ, яъне умеди боридани борон.

— يُنشِئُ: меофарад, пайдо мекунад ва ба вуҷуд меоварад.

— السَّحَابَ: абрҳо, онҳое ки дар осмон мегарданд ва мераванд.

— الثِّقَالَ: вазнинҳо, яъне абрҳои вазнин аз оби борон.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят ба бандагони Худ аз қудрати худ ва неъматҳои бузургаш хабар медиҳад. Ӯст, ки ба шумо дурахши барқро нишон медиҳад, то аз раъду садои он ва осеби эҳтимолии он битарсед ва дар дилҳоятон ҳарос пайдо шавад, ва ҳамзамон умедвор бошед, ки баъд аз он борони раҳматбор биборад ва заминҳои хушк сероб гарданд ва зироатҳо сабзу шодоб шаванд. Ҳамин Аллоҳ аст, ки абрҳои вазнинро, ки пур аз оби борон ҳастанд, ба вуҷуд меоварад ва онҳоро дар фазои осмон мегардонад, то ба ҳар ҷое, ки Ӯ хоҳад, борон биборад ва мардум аз он баҳраманд шаванд. Ин ҳама нишонаи қудрати бепоёни Аллоҳ ва раҳмати Ӯ бар бандагонаш аст.

1. Фавоиди ин оят:

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба қудрати Аллоҳ дар офариниши табиат ва идораи он андеша кунем ва Ӯро шиносем.

— Нишон медиҳад, ки Аллоҳ ҳам тарс ва ҳам умедро дар як падида ҷамъ кардааст, то бандагонаш ҳамеша ба Ӯ паноҳ баранд ва аз Ӯ битарсанд ва ба раҳмати Ӯ умедвор бошанд.

— Дар барқ ва абрҳои вазнин ибратест барои аҳли хирад, ки ин ҳама ба тадбири Аллоҳи Ҳаким идора мешавад.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ барои неъмати борон, ки манбаи ҳаёт ва баркат аст, даъват мекунад.

— Ва моро ташвиқ мекунад, ки ба ислом ва Қуръон рӯй оварем, зеро Қуръон бо забони равшан ва мисолҳои зиндаи табиат роҳи ҳақро ба мо нишон медиҳад ва дилҳоро ба сӯи имон ҷалб мекунад.