Сураи Аль-Хиджр — Оят 1

1. Маънои калимаҳои эҳтиёҷ ба шарҳ:

• «الر»: ин ҳарфҳои ҷудогонаи аввали баъзе сураҳои Қуръон аст, ки маънои аниқи онҳо ба Аллоҳ маълум аст ва ҳикмати зикри онҳо нишон додани эъҷози Қуръон мебошад.
• «تِلْكَ»: инҳо, онҳо.
• «آيَاتُ»: оятҳо, нишонаҳо.
• «الْكِتَابِ»: китоб, яъне Қуръони Карим.
• «قُرْآنٍ»: Қуръон, хонданӣ.
• «مُّبِينٍ»: равшан, возеҳ, фошкунандаи ҳақ аз ботил.

1. Тафсири оят:

Ин оят бо ҳарфҳои ҷудогонаи «Алиф-Лом-Ро» оғоз мешавад, ки ингуна ҳарфҳо дар аввали баъзе сураҳо омада, ҳикмати онҳо нишон додани эъҷози Қуръон аст ва дониши комили он назди Аллоҳ аст. Сипас Аллоҳ таоло мефармояд, ки ин оятҳои баландмартаба ва арзишманд, ки далели он ҳастанд, ки аз ҷониби Аллоҳ нозил шудаанд, оятҳои Китоб ва Қуръони равшан мебошанд. Яъне, ин оятҳо оятҳои китоби осмонӣ ва Қуръони возеҳу равшан ҳастанд, ки ҳақро аз ботил, ҳалолро аз ҳаром ва роҳи ростpo аз гумроҳӣ ҷудо мекунанд. Гуфта шудааст, ки «Китоб» ва «Қуръон» ҳар ду ба як маъно ишора мекунанд, аммо аз сабаби гуногунии лафзҳо ҳар ду зикр шудаанд, то бузургии ин оятҳоро таъкид кунанд. Ин оятҳо далели равшани ягонагии Аллоҳ ва шариатҳои Ӯ мебошанд ва барои мардум роҳнамои равшан ҳастанд.

1. Фоидаҳои истихроҷшуда:

• Қуръони Карим китоби равшану возеҳ аст, ки ҳақро аз ботил ҷудо мекунад ва барои инсон роҳи дурустро нишон медиҳад.
• Оятҳои Қуръон аз ҷониби Аллоҳи Ҳаким нозил шудаанд ва дар онҳо ҳеҷ шакке нест.
• Қуръон барои ҳамаи мардум дар ҳамаи замонҳо роҳнамо ва дастури ҳаёт аст.
• Хондани Қуръон ва андеша кардан дар маъноҳои он инсонро ба сӯи ҳақиқат ва некӣ ҳидоят мекунад.
• Қуръон мӯъҷизаи бузурги Аллоҳ аст ва имон овардан ба он сабаби саодати дунёву охират мегардад.