Сураи Аль-Хиджр — Оят 2

1. Маънои калимаҳои оят:

— «رُّبَمَا»: калимаест, ки барои нишон додани амали такроршаванда ё эҳтимолӣ истифода мешавад; маънояш «бисёр вақтҳо», «шояд» ё «ҳатто».

— «يَوَدُّ»: феъли «вадда» аст, ки маънои «орзу кардан», «хоҳиш кардан» ва «дуст доштан»-ро дорад; дар ин ҷо маънои «орзу кардан» аст.

— «الَّذِينَ كَفَرُوا»: «онҳое, ки куфр варзиданд», яъне касоне, ки ба Худо ва паёмбараш имон наоварданд.

— «لَوْ كَانُوا مُسْلِمِينَ»: «кош мусулмон мебуданд», яъне орзу мекунанд, ки дар дунё исломро қабул карда, аз зумраи мусулмонон мешуданд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки кофирон дар рӯзи қиёмат, вақте ки ҳақиқати кор ба онҳо равшан мегардад ва ботил будани роҳи куфру инкори худро мебинанд, орзу мекунанд, ки кош дар дунё мусулмон мешуданд. Онҳо ин орзуро на танҳо аз рӯи надомат, балки ҳангоми дидани сарнаҷоти мусулмонон ва ворид шудани онҳо ба биҳишт изҳор мекунанд. Ҳамчунин, вақте ки кофирон мебинанд, ки гунҳокорони мусулмон аз оташ берун меоянд, орзу мекунанд, ки кош онҳо низ мусулмон мебуданд, то аз оташ наҷот меёфтанд. Ин орзу дар он рӯз ба онҳо ҳеҷ суде намерасонад, зеро вақти амал ва имтиҳон гузаштааст ва ҷои тавбаву ислом дар дунё буд, на дар охират.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ислом неъмати бузург аст ва бояд қабл аз фавтидан онро қадр кунем, зеро дар рӯзи қиёмат ҳеҷ пушаймонӣ ва орзуе суд намедиҳад.

— Оят нишон медиҳад, ки ҳақиқати ислом дар охират ба ҳама равшан мешавад ва ҳатто кофирон орзуи мусулмон буданро мекунанд, пас мо бояд имрӯз ба ин ҳақиқат бовар кунем ва шукргузор бошем.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ҷои таваккул ба орзуҳои беҳуда, дар дунё амали нек кунем ва фурсати умрро ғанимат донем.

— Оят ҳамчунин тасаллие барои мусулмонон аст, ки роҳи ҳақро интихоб кардаанд ва дар охират ба сарнаҷоти некӯ мерасанд, ҳатто агар дар дунё машаққатҳо бибинанд.

— Ва дар ниҳоят, ин оят моро ба сӯи тавҳид ва ягонагӣ ба Худо ҳидоят мекунад, зеро танҳо ислом роҳи наҷот ва саодати ҷовидонӣ аст.