Сураи Ан-Нур — Оят 37

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• رِجَالٌ — мардон, одамони мард.
• لَّا تُلْهِيهِمْ — онҳоро бозӣ намекунад, аз худ ғофил намесозад, машғул намекунад.
• تِجَارَةٌ — тиҷорат, савдои умумӣ.
• بَيْعٌ — фурӯш, муомилаи хариду фурӯш.
• ذِكْرِ اللَّهِ — ёди Худо, зикри Худованд.
• إِقَامِ الصَّلَاةِ — барпо доштани намоз, адои комили намоз дар вақташ.
• إِيتَاءِ الزَّكَاةِ — додани закот ба ҳақдоронаш.
• تَتَقَلَّبُ — зеру зибр мешавад, тағйир меёбад, аз ҳоле ба ҳоле мегузарад.
• الْقُلُوبُ وَالْأَبْصَارُ — дилҳо ва чашмҳо.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят сифати бандагони солеҳи худро баён мекунад, ки онҳо мардоне ҳастанд, ки кору тиҷорат ва хариду фурӯши дунёвӣ онҳоро аз ёди Худованд, аз адои намоз дар вақташ ва аз додани закот ба ҳақдоронаш ғофил намегардонад. Онҳо дунёро воситаи зиндагӣ медонанд, на ҳадафи ниҳоӣ; аз ин рӯ, манфиати моддӣ онҳоро аз вазифаҳои ибодатӣ бознамедорад. Ин мардон аз рӯзи қиёмат метарсанд, рӯзе ки дилҳо байни умед ба наҷот ва тарс аз ҳалокат зеру зибр мешаванд ва чашмҳо ҳайрон мемонанд, ки ба кадом тараф раванд ва сарнавишти онҳо чӣ хоҳад буд. Ин тарс аз Худо ва рӯзи ҳисоб аст, ки онҳоро дар роҳи тоат устувор нигоҳ медорад ва аз ғафлат дур месозад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки манфиатҳои ҳалоли дунёвӣ ба худ ҳаром нестанд, аммо набояд аз ёди Худо ва ибодат ғофил созанд.
• Тиҷорат ва корҳои дунёӣ метавонанд воситаи наздикӣ ба Худо бошанд, агар нияти нек дошта бошанд ва вазифаҳои динӣро тарк накунанд.
• Адои намоз дар вақташ ва додани закот аз аломатҳои имон ва тақво мебошанд.
• Ёди Худованд бояд ҳамеша дар дил ва забон бошад, ҳатто ҳангоми кору фаъолияти рӯзмарра.
• Тарс аз рӯзи қиёмат ва ҳисобот боиси эҳтиёткорӣ ва дурустӣ дар амал мегардад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки тавозуни байни дунё ва охиратро нигоҳ дорем ва ҳеҷ яке аз онҳоро ба хотири дигаре қурбон накунем.
• Ваъдаи Худованд ба чунин бандагон некӯст ва онҳо дар охират ба подоши бузург ноил мешаванд.