Сураи Ан-Нур — Оят 36

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• بُيُوتٍ — хонаҳо, ки дар ин ҷо мурод масҷидҳост.
• أَذِنَ — иҷозат дод, амр кард.
• أَن تُرْفَعَ — баланд бардошта шаванд, яъне иззату эҳтиромашон зиёд гардад ва обод карда шаванд.
• بِالْغُدُوِّ — дар вақти субҳ, аввали рӯз.
• وَالْآصَالِ — ҷамъи «асл» буда, маънои вақтҳои баъд аз нисфирӯзӣ то шомро дорад.

1. Тафсири оят:

Ин нур дар хонаҳое медурахшад, ки Аллоҳ таоло фармудааст онҳо баланд бардошта шаванд, яъне иззату эҳтиромашон ҳифз гардад ва обод карда шаванд. Ин хонаҳо масҷидҳоянд. Дар онҳо номи Аллоҳ зикр карда мешавад: китоби Ӯ тиловат мегардад, тасбеҳу таҳлил ва зикру сано сурат мегирад, азон гуфта мешавад ва намоз барпо мешавад. Дар ин хонаҳо бандагони муъмин субҳу шом барои Аллоҳ намоз мехонанд ва Ӯро тасбеҳ мегӯянд. Мурод аз намозҳои субҳу шом намозҳои фарзӣ мебошанд: намозе, ки дар вақти субҳ адо мешавад — намози бомдод, ва намозҳое, ки дар вақтҳои баъд аз нисфирӯзӣ адо мешаванд — намозҳои пешин, аср ва хуфтону шом, зеро номи «асл» ҳамаи ин вақтҳоро дар бар мегирад. Ҳадаф аз ин оят бузург донистани масҷидҳо, эҳтиром кардани онҳо ва пуркардани онҳо бо зикру ибодат аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон месозанд:

• Масҷидҳо хонаҳои Аллоҳ ҳастанд ва эҳтирому ободии онҳо кори некӯ ва савоби бузург аст.
• Дар масҷид на танҳо намоз, балки зикри Аллоҳ, тиловати Қуръон ва азон низ ибодат аст; ин ҷойҳо марказҳои рӯҳонӣ ва илмӣ мебошанд.
• Аллоҳ таоло бандагони худро дар ҳама вақтҳо — субҳу шом — ба ибодат даъват мекунад, ки ин нишони он аст, ки дин барои инсон осон ва мувофиқи табиати ӯст.
• Намозҳои панҷвақта дар Қуръон бо ишораҳои равшан зикр шудаанд, ки ин мӯъҷизаи Қуръон аст ва моро ба амал кардан ба онҳо тарғиб мекунад.
• Ҳар касе, ки масҷидро обод мекунад ё дар он зикру ибодат мекунад, дар роҳи наздикии ба Аллоҳ қадам мегузорад ва ин роҳ барои ҳамаи одамон кушода аст.