Сураи Ан-Нур — Оят 38

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «لِيَجْزِيَهُمُ»: то подошашон диҳад, мукофот кунад.

— «أَحْسَنَ مَا عَمِلُوا»: беҳтарини амалҳое, ки кардаанд; ё подоши беҳтарини амалашон.

— «فَضْلِهِ»: лутфу марҳамати Ӯ, ки берун аз ҳаққи банда аст.

— «بِغَيْرِ حِسَابٍ»: бе ҳисобу шумориш, яъне бе ҳадду андоза.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи бандагони некӯкор аст, ки Худоро бо ихлос ёд мекунанд, аз Ӯ метарсанд ва амалҳои солеҳ анҷом медиҳанд. Онҳо ин корҳоро барои он мекунанд, ки Худованд ба онҳо подоши беҳтарини амалҳояшонро ато фармояд. Яъне, ҳарчанд амалҳои онҳо камтар ва ноқис бошад ҳам, Худо аз рӯи карам ва лутфи худ ба онҳо мукофоти пурра ва комил медиҳад, гӯё беҳтарин амалро анҷом додаанд.

Сипас Худованд аз фазлу марҳамати худ бар он подош афзун мекунад ва чизҳое медиҳад, ки онҳо ба сабаби амалҳои худ сазовори он набуданд. Ин зиёдатӣ танҳо аз лутфу карами Худост, на аз ҳаққи банда.

Дар охир мефармояд: Худованд ҳар киро хоҳад, бе ҳисобу шумориш рӯзӣ медиҳад. Яъне, ризқу подоши Ӯ ба андозаи амалҳои банда маҳдуд нест, балки Ӯ метавонад ба бандаи худ аҷре бидиҳад, ки на бо андозаи амалҳо ва на бо шумориши инсонӣ мувофиқат мекунад. Ин оят умедворӣ ва боварро ба лутфу карами бепоёни Худованд дар дили муъмин афзун месозад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Худованд амалҳои некӯкорро беҳтар аз он ки ҳастанд, қабул ва подош медиҳад.

— Мукофоти Худо на танҳо ба андозаи амал, балки аз рӯи фазлу марҳамати Ӯ аст.

— Ҳеҷ кас набояд аз кам будани амали худ ноумед шавад, зеро Худо метавонад онро чанд баробар зиёд кунад.

— Ризқу атои Худованд беҳисоб аст ва Ӯ ба ҳар ки хоҳад, бе ҳадду андоза медиҳад.

— Ин оят моро ба ихлос дар ибодат, тарси Худо ва умедворӣ ба раҳмати Ӯ ташвиқ мекунад.

— Муъмин бояд ҳамеша ба лутфи Худо умедвор бошад ва дар роҳи некӯкорӣ устувор гардад, зеро подоши Худо аз ҳама интизориҳо болотар аст.