Сураи Гафир — Оят 1

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «Ҳо, Мим»: ин ду ҳарф аз ҳуруфи муқаттаа (ҳарфҳои бурида) мебошанд, ки дар оғози баъзе сураҳои Қуръон омадаанд. Маънои дақиқи онҳо танҳо ба Худованд маълум аст ва ҳикмати зоҳирии онҳо ҷалби таваҷҷуҳи мардум ба Қуръон ва нишон додани эъҷози он аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз ҳарфҳои буридаи «Ҳо, Мим» иборат аст, ки дар оғози сураи Ғофир (Муъмин) омадааст. Ин гуна ҳарфҳо дар аввали чанд сураи Қуръон такрор шудаанд ва ҳикмати онҳо он аст, ки Худованд бо ин ҳарфҳои оддии алифбо, ки аз онҳо каломи инсонӣ сохта мешавад, мардумро ба муқобилат даъват мекунад, то агар метавонанд, монанди ин Қуръонро биёранд. Вақте ки онҳо аз ин кор оҷиз меоянд, равшан мешавад, ки ин Китоб аз ҷониби Худованд нозил шудааст ва каломи инсонӣ нест. Ин ҳарфҳо инчунин ишора ба он доранд, ки Қуръон аз ҳамон ҳарфҳое таркиб ёфтааст, ки мардум ҳар рӯз истифода мебаранд, аммо бо вуҷуди ин, касе наметавонад монанди онро биёрад. Ин худ далели равшани эъҷози Қуръон ва ростқавлии Паёмбар (с) аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба Қуръон бо эҳтиром ва таваҷҷуҳи хос муносибат кунем, зеро ҳатто ҳарфҳои оддии он дорои ҳикмати бузург ҳастанд.

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон каломи Худованд аст ва аз ҷониби Ӯ нозил шудааст, на суханони инсон.

— Ин оят моро ба тафаккур дар бораи эъҷози Қуръон ва азимии он даъват мекунад.

— Ин оят сабаби афзун шудани имон ва яқини мо ба Қуръон мегардад, зеро мебинем, ки Худованд бо ҳарфҳои оддӣ мӯъҷизае офаридааст, ки то қиёмат боқӣ мемонад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бихонем, дар он тафаккур кунем ва ба аҳкоми он амал намоем, то дар дунё ва охират саодатманд шавем.