Сураи Фуссилат — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

«Ҳо, Мим» — ин ҳарфҳои ҷудогонаи алифбои арабӣ ҳастанд, ки дар оғози баъзе сураҳои Қуръон омадаанд. Маънои дақиқи онҳо танҳо ба Худованд маълум аст ва онҳо яке аз муъҷизаҳои Қуръон ба шумор мераванд.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз ҳарфҳои ҷудогонаи «Ҳо» ва «Мим» иборат аст. Ин гуна ҳарфҳо дар оғози чанд сураи Қуръон омадаанд, монанди «Алиф, Лом, Мим» дар аввали сураи Бақара ва ғайра. Доноёни илми тафсир гуфтаанд, ки ин ҳарфҳо барои ҷалби диққати шунавандагон омадаанд, то мардум ба сухани Худованд гӯш диҳанд. Ҳамчунин, онҳо ишора ба он доранд, ки Қуръон аз ҳамин ҳарфҳои оддии алифбо таркиб ёфтааст, аммо бо вуҷуди ин, касе наметавонад монанди онро биёрад. Ин худи далели он аст, ки Қуръон каломи Худованд аст, на сухани инсон. Маънои пурраи ин ҳарфҳо танҳо назди Аллоҳ таъоло маълум аст ва мо ба онҳо чунон ки омадаанд, имон меорем.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон китоби муъҷиза аст ва ҳатто ҳарфҳои оддии он низ ҳикмате доранд.

— Мусулмононро ба гӯш додан ва андеша кардан дар бораи каломи Худованд тарғиб мекунад.

— Ин оят собит мекунад, ки Қуръон аз ҷониби Аллоҳ нозил шудааст ва касе наметавонад монанди онро биёрад.

— Ба мо меомӯзад, ки дар баробари оятҳое, ки маънои пурраи онҳоро намедонем, таслим бошем ва ба дониши Худованд бовар кунем.

— Ин оят дили инсонро ба сӯи хондани Қуръон ва фаҳмидани он ҷалб мекунад, зеро ҳар як ҳарфи он пур аз ҳикмат аст.