Сураи Фуссилат — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

— «Танзил»: фурӯ фиристодан, нозил кардан; чизе, ки аз ҷониби Худо ба бандагон фурӯ фиристода мешавад.

— «Ар-Раҳмон»: яке аз номҳои Худованд, ки раҳмати васеъ ва умумии Ӯро ба ҳамаи махлуқот ифода мекунад.

— «Ар-Раҳим»: номи дигари Худованд, ки раҳмати хосса ва доимии Ӯро нисбат ба бандагони солеҳ ва муъминон нишон медиҳад.

1. Тафсири оят:

Ин Қуръони Карим китобест, ки аз ҷониби Худованди бахшанда ва меҳрубон фурӯ фиристода шудааст. Он аз пеши Худо нозил шуда, на суханони одамӣ ва на сохтаи ҷинну инсон аст. Худованд бо ду номи худ — «Ар-Раҳмон» ва «Ар-Раҳим» — баён мекунад, ки ин китобро бо раҳмати васеъ ва меҳри хоссаи худ барои ҳидояти бандагон фиристодааст. Ин ду ном ҳам зоти Худоро нишон медиҳанд, ҳам сифати раҳмати Ӯро, ва ҳам асар ва ҳукмеро, ки аз ин сифат бармеояд; яъне, Қуръон худ зуҳури раҳмати Худованд ба бандагони Ӯст. Пас Қуръон сарчашмаи ҳидоят, марҳамат ва некӯкорӣ барои тамоми одамон аст.

1. Фоидаҳои оят:

— Қуръон аз ҷониби Худованди меҳрубон нозил шудааст, бинобар ин бояд онро бо эҳтиром ва муҳаббат қабул кунем.

— Номҳои «Ар-Раҳмон» ва «Ар-Раҳим» моро ба ёд меоранд, ки Худованд ҳамеша ба бандагони худ меҳрубон аст ва онҳоро дар ҳоли танҳо намегузорад.

— Қуръон раҳмат аст барои касе, ки ба он рӯ меоварад; хондани он, фаҳмидани он ва амал кардан ба он сабаби бахту саодат дар дунё ва охират мегардад.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба Қуръон ҳамчун паёми муҳаббат ва ҳидояти Худо нигарем ва аз он дурӣ наҷӯем.

— Ҳар кас ба Қуръон наздик шавад, раҳмати Худоро дар ҳаёти худ ҳис мекунад ва дилаш ором меёбад.