Сураи Аш-Шура — Оят 2

1. Маъонии калимаҳо:

• «аъ-син-қоф» — ин ҳарфҳои муқаттаъа (ҳарфҳои бурида) мебошанд, ки маънои зоҳирии онҳо танҳо ба Худованд маълум аст ва дар оғози баъзе сураҳои Қуръон омадаанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз ҳарфҳои муқаттаъа иборат аст, ки дар аввали сураи Аш-Шуро омадааст. Ин ҳарфҳо монанди «алиф-лом-мим», «ё-син», «сод» ва ғайра ҳарфҳои алоҳидаи алифбои арабӣ мебошанд, ки Худованди Мутаъол онҳоро дар оғози баъзе сураҳо зикр кардааст. Ҳикмати пурраи ин ҳарфҳо танҳо назди Аллоҳ таъоло маълум аст ва бандагони Ӯ ба ҳақиқати комили онҳо огоҳ нестанд. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки ин ҳарфҳо барои ҷалби диққати шунавандагон ва нишон додани эъҷози Қуръон омадаанд: ҳарчанд Қуръон аз ҳамин ҳарфҳои оддии алифбо таркиб ёфтааст, аммо касе наметавонад монанди онро биёрад. Ин худи далели он аст, ки Қуръон каломи Худованд аст, на сухани одамӣ. Ҳамчунин, омадани ин ҳарфҳо дар оғози сураҳо ҳикмати хоссе дорад, ки Аллоҳ таъоло онро медонад ва мо ба он имон меорем.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки ба ғайб имон биёрем ва эътироф кунем, ки дониши мо маҳдуд аст ва ҳама чизро наметавонем дарк кунем.
• Қуръон китоби Худованд аст ва ҳатто ҳарфҳои он низ мӯъҷиза мебошанд.
• Хондани Қуръон ва тадаббур дар он сабаби зиёд шудани имон ва наздикӣ ба Аллоҳ мегардад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини дониш ва тафаккур аст, на дини ҷаҳолат; зеро Қуръон моро ба андеша ва тадаббур даъват мекунад.
• Сабр ва таслим ба амри Аллоҳ аз сифатҳои муъминони ростқавл аст.