Сураи Аль-Каусар — Оят 2

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «فَصَلِّ»: намоз хондан, дуо кардан.

— «لِرَبِّكَ»: барои Парвардигори ту, яъне барои Аллоҳи ягона.

— «وَانْحَرْ»: қурбонӣ кардан, яъне ҳайвонро ба номи Аллоҳ забҳ кардан.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят ба Пайғамбари худ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ва ба ҳамаи мӯъминон фармон медиҳад, ки шукри неъматҳои бузургеро, ки ба онҳо ато кардааст — аз ҷумла Кавсар, яъне хайри фаровон ва неъматҳои зиёд — ба ҷо оваранд. Шукри ин неъматҳо он аст, ки намози худро танҳо барои Парвардигори худ холисона бихонанд ва ҳеҷ касро дар ибодат ба Ӯ шарик нагардонанд. Инчунин қурбонии худро танҳо ба номи Аллоҳ забҳ кунанд, на ба номи бутҳо ва санамҳо, чунон ки мушрикон мекунанд. Яъне, ҳам намоз ва ҳам қурбонӣ бояд танҳо барои Аллоҳи ягона ва ба номи Ӯ бошад. Ин оят далели он аст, ки ибодат — хоҳ намоз бошад, хоҳ қурбонӣ — танҳо барои Аллоҳи таъоло сурат гирад ва касе дар он шарик карда нашавад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамаи ибодатҳоямон, аз ҷумла намоз ва қурбонӣ, бояд танҳо барои Аллоҳи ягона ва холисона бошад.

— Шукри неъматҳои Аллоҳ яке аз сифатҳои бандагони солеҳ аст; намоз ва қурбонӣ аз беҳтарин роҳҳои изҳори шукр ба Аллоҳ мебошанд.

— Ислом дини покизагӣ ва ихлос аст; он моро аз ширк ва парастиши ғайри Аллоҳ дур медорад.

— Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки Аллоҳ неъматҳои фаровонро ба бандагони худ ато мекунад ва мо бояд дар баробари ин неъматҳо ба Ӯ шукргузор бошем.

— Намоз ва қурбонӣ дар ислом аҳамияти бузург доранд ва воситаи наздикӣ ба Аллоҳ мебошанд.