Сураи Аль-Каусар — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

— «إِنَّا»: ҳарфи таъкид бо ҷамъи таъзим, яъне «бешубҳа Мо».

— «أَعْطَيْنَاكَ»: «ба ту ато кардем».

— «الْكَوْثَرَ»: дар луғат маънои «хеле зиёд», «фаровон» ва «неъмати бениҳоят бузург»-ро дорад; дар истилоҳи шаръӣ номи наҳре дар биҳишт аст, ки Худованд ба Паёмбараш (с) ато кардааст.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол бо таъкиди қавӣ ба Паёмбари худ Муҳаммад (с) хитоб мекунад, ки бешубҳа Мо ба ту неъмати бисёр бузург ва хайри фаровон ато кардем. Ин хайр ҳам дар дунё ва ҳам дар охират аст. Аз ҷумлаи он неъматҳои бузург наҳрест дар биҳишт, ки онро «Кавсар» меноманд; оби он ширинтар аз асал ва сафедтар аз шир аст, ва ду соҳили он хаймаҳои марворидӣ дорад. Ин оят ба Паёмбар (с) тасаллӣ медиҳад ва ба ӯ хушхабар медиҳад, ки душманонаш гумон мекарданд, ки ӯ бефарзанд ва беёвар мондааст, вале Худованд ба ӯ хайри бениҳоят ва номӣ то рӯзи қиёмат ато кардааст.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бандагони солеҳи худро танҳо намегузорад ва ба онҳо аз он чи тасаввур мекунанд бештар ато мекунад.

— Неъматҳои охират, аз қабили наҳри Кавсар, барои муъминон сабаби умедворӣ ва шавқу рағбат ба биҳиштаст.

— Оят моро тарғиб мекунад, ки ба Паёмбар (с) пайравӣ кунем ва ба ваъдаҳои Худованд бовар дошта бошем, зеро ваъдаи Ӯ ҳақ аст.

— Ҳар кас ба андозаи ихлос ва тоъаташ аз ин хайрҳо баҳра мегирад, пас бояд ба сӯи Худованд рӯ оварем ва шукргузор бошем.