Сураи Аль-Каусар — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

• Шаниака: душману бадхоҳи ту.
• Абтар: касе ки аз ҳар некӣ бурида шудааст, бефарзанд ва беёдмон.

1. Тафсири оят:

Дар ин ояти карима Аллоҳи таъоло ба Паёмбари худ (с) тасаллӣ медиҳад ва мефармояд: ҳар касе ки туро ва он ҳидояту нуреро, ки овардаӣ, душман медорад, ҳамон кас аст, ки аз ҳар гуна хайру некӣ бурида шудааст. Вай на танҳо дар дунё бефарзанд ва беёдмон мемонад, балки дар охират низ аз ҳар неъмату раҳмат маҳрум аст. Номи некӯ ва ёдгории хайр танҳо барои ту ва пайравони ту боқӣ мемонад, на барои душманонат. Ҳарчанд душманон кӯшиш кунанд, ки туро бадном кунанд ва овозатро паст зананд, вале Аллоҳ туро сарбаланд ва ҷовидон мегардонад ва онҳоро дар ҳар ду ҷаҳон расво месозад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят тасаллии дили Паёмбар (с) ва ҳамаи даъватгарони роҳи ҳақ аст, ки душмании душманон набояд онҳоро аз роҳи рост боздорад.
• Нишон медиҳад, ки меъёри бузургӣ ва хайр на дар молу фарзанд аст, балки дар имон ва пайравии ҳақ аст.
• Ҳар кӣ бо ҳақ душманӣ кунад, дар ниҳоят аз ҳар хайр маҳрум мемонад ва номаш ба бадӣ ёд мешавад.
• Ин оят моро ба сабру устуворӣ дар роҳи даъват ва дурӣ аз кинаву адоват бо мардум тарғиб мекунад.
• Ваъдаи Аллоҳ аст, ки ёдгории нек ва номи хайри аҳли ҳақ ҳамеша боқӣ мемонад, ҳатто агар душманон бихоҳанд онро нест кунанд.