Сураи Фуссилат — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

— «فُصِّلَتْ»: равшан ва муфассал баён шудааст.

— «آيَاتُهُ»: оятҳои он.

— «قُرْآنًا عَرَبِيًّا»: Қуръоне, ки ба забони арабӣ фуруд омадааст.

— «لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ»: барои мардуме, ки медонанд ва мефаҳманд.

1. Тафсири оят:

Ин китоб — Қуръони Карим — китобест, ки оятҳои он ба таври комил ва равшан баён гардидаанд. Дар он ҳеҷ ибҳом ва норавшанӣ нест; ҳамаи маъноҳо, аҳком, ҳикматҳо, қиссаҳо ва пандҳо ба шакли возеҳу равшан оварда шудаанд. Ин китоб ба сурати Қуръони арабӣ нозил шудааст, то мардуми арабзабон ва ҳамаи онҳое, ки ин забонро медонанд, онро ба осонӣ фаҳманд ва дарк кунанд. Худованд онро ба забони арабӣ фуруд овард, зеро ин забон дар он замон аз ҳама фасеҳтарин ва гуётарин забонҳо буд ва мардуми он сарзамин метавонистанд маънои онро бевосита дарк намоянд. Аммо ин китоб танҳо барои арабҳо нест; балки барои ҳамаи мардумест, ки бо андеша ва дониш ба он муроҷиат мекунанд ва мехоҳанд роҳи ҳақро биёбанд. Онҳое, ки илму дониш доранд ва бо дили пок ба ин китоб рӯ меоваранд, аз ҳидояту роҳнамоии он баҳра мегиранд ва ба роҳи рост ҳидоят мешаванд. Пас, ин китоб барои он мардумест, ки мефаҳманд ва меандешанд, на барои онҳое, ки бе тааммул ва бе тафаккур аз он мегузаранд.

1. Фоидаҳо:

— Қуръони Карим китоби равшану муфассал аст; ҳар касе бо андеша ба он муроҷиат кунад, роҳи ҳақро дарёфт мекунад.

— Забони арабии Қуръон воситаи фаҳмидани маъноҳои он аст; донистани ин забон ба дарки амиқи оятҳо кӯмак мекунад.

— Қуръон барои ҳамаи мардум фуруд омадааст, на танҳо барои як қавм ё як забон; ҳар касе бо тарҷума ва тафсир метавонад аз он баҳра гирад.

— Илм ва дониш калиди фаҳмидани Қуръон аст; онҳое, ки бо илм ва тафаккур ба он рӯ меоваранд, бештар аз он баҳра мегиранд.

— Қуръон китоби ҳидоят аст; он инсонро ба роҳи рост ва саодати дунёву охират роҳнамоӣ мекунад.

— Худованд ин китобро бо забони фасеҳу равшан фуруд овардааст, то мардум онро ба осонӣ фаҳманд ва ба он амал кунанд.