Сураи Фуссилат — Оят 4

1. Маънои калимаҳои асосӣ:

— «بَشِيرًا»: хушхабардиҳанда, муждарасон.

— «نَذِيرًا»: бимдиҳанда, огоҳкунанда аз азоб.

— «أَعْرَضَ»: рӯй гардонд, ба тарафе кашид, паشت кард.

— «لَا يَسْمَعُونَ»: намешунаванд, яъне гӯш намеандозанд ва қабул намекунанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи Қуръони Карим сухан мегӯяд, ки он барои мардум хушхабардиҳанда ва бимдиҳанда аст. Қуръон ба касоне, ки ба он имон меоранд ва мувофиқи дастуроташ амал мекунанд, муждаи подоши некӯ дар ҳамин дунё ва охиратро медиҳад; ва касоне, ки ба он куфр меоранд, аз ҷазои дардунок огоҳ мекунад. Пас, Қуръон барои ҳама роҳнамо ва огоҳкунанда аст, то инсонҳо роҳи рост ва сироти мустақимро пайдо кунанд.

Аммо аксари мардум аз ин даъват рӯй гардонданд ва ба он аҳамият надоданд. Онҳо гӯши худро ба сухани ҳақ намеандозанд, яъне намехоҳанд онро бишнаванд ва қабул кунанд. Ин набудани шунидан ба маънои он аст, ки онҳо аз ҳидоят ва роҳнамоии Қуръон баҳра намегиранд ва ба он гӯш намедиҳанд, гӯё ки сухани ҳақро намешунаванд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Қуръон барои ҳамаи инсонҳо китоби ҳидоят ва раҳмат аст; он ҳам хушхабар медиҳад ва ҳам аз оқибати бад огоҳ мекунад.

— Инсон бояд ба сухани ҳақ гӯш диҳад ва онро бо дили кушод қабул кунад, то аз роҳнамоии он баҳра барад.

— Рӯй гардондан аз Қуръон ва дастурҳои он сабаби маҳрум шудан аз ҳидоят ва неъматҳои он мегардад.

— Шунидани сухани ҳақ танҳо бо гӯш нест, балки бо дил ва қабул кардан аст; шунидани фоиданок он аст, ки инсон ба он амал кунад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон рӯ орем, онро бихонем, бифаҳмем ва ба он амал кунем, то дар дунё ва охират комёб шавем.