Сураи Аль-Вакиа — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

• إِذَا: ҳарфи шартӣ, ки маънои "вақте ки" ё "ҳангоме ки"-ро ифода мекунад.
• وَقَعَتِ: феъли гузашта аз решаи "вақаъа", ки маънои "воқеъ шуд", "ба амал омад", "рух дод"-ро дорад.
• الْوَاقِعَةُ: исми фоил аз ҳамон реша, ки ба маънои "воқеъшаванда", "рухдиҳанда" аст ва дар ин ҷо ба рӯзи қиёмат ишора мекунад.

1. Тафсири оят:

Ин ояти карима оғози сураи "Ал-Воқиа" аст ва аз рӯзи қиёмат хабар медиҳад. Худованд мефармояд: ҳангоме ки он воқеаи бузург — рӯзи қиёмат — ба амал ояд ва рух диҳад. Ин рӯз ҳатман воқеъ мешавад ва ҳеҷ кас наметавонад онро инкор кунад ё аз он бигрезад. Он рӯз рӯзест, ки душманони Худоро ба оташи дӯзах фурӯ меоварад ва дӯстдорони Ӯро ба биҳишт баланд мебардорад. Ҳамин тавр, ин оят оғози баёни ҳодисаҳои бузурги рӯзи қиёмат ва тақсими мардум ба ду гурӯҳ — бахтёрон ва бадбахтон — мебошад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Боварӣ ба рӯзи қиёмат қалбро бедор мекунад ва инсонро ба андеша дар бораи охират водор месозад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳақиқати абадӣ дар охират аст.
• Ёдоварӣ аз адолати Худованд дар рӯзи қиёмат умедворӣ ба раҳмату адолатро дар дилҳо зиёд мекунад.
• Ин оят моро ба омодагӣ барои рӯзи қиёмат ташвиқ мекунад, то бо амалҳои нек ба сӯи Худованд наздик шавем.
• Дарк кардани ин ҳақиқат, ки ҳеҷ чиз аз назорати Худованд пинҳон нест, инсонро ба ростқавлӣ ва покӣ дар зиндагӣ ҳидоят мекунад.