Сураи Аль-Вакиа — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

• «لَيْسَ»: нест, вуҷуд надорад.
• «لِوَقْعَتِهَا»: барои рӯх додани он (яъне рӯзи қиёмат).
• «كَاذِبَةٌ»: дурӯғ, такзибкунанда.

1. Тафсири оят:

Рӯзе, ки қиёмат ба вуқӯъ мепайвандад, ҳеҷ кас наметавонад онро дурӯғ бишуморад ва инкор кунад. Дар дунё кофирон ва мунофиқон омадани қиёматро дурӯғ мешумурданд, аммо он рӯз дигар ҳеҷ кас инкор карда наметавонад, зеро ҳақиқат ошкор мегардад. Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки қиёмат ҳатман воқеъ мешавад ва дар он рӯз ҳеҷ шакку шубҳае намемонад. Он рӯз душманони Худоро ба оташ фурӯ мебарад ва дӯстдорони Ӯро ба биҳишт баланд мебардорад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят моро водор мекунад, ки ба рӯзи қиёмат боварӣ дошта бошем ва худро барои он рӯз омода созем.
• Қиёмат ҳақ аст ва ҳеҷ кас наметавонад онро инкор кунад, бинобар ин бояд амалҳои нек анҷом диҳем.
• Ин оят умедворӣ ба муъминон медиҳад, ки дар он рӯз сарбаланд хоҳанд буд ва ба биҳишт дохил мешаванд.
• Ва ҳушдор медиҳад, ки кофирон ва гунаҳкорон дар он рӯз ҷазои худро мебинанд.
• Боварӣ ба қиёмат моро аз гуноҳ бозмедорад ва ба сӯи некӣ ҳидоят мекунад.