Сураи Аль-Вакиа — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

— «خَافِضَةٌ»: пасткунанда, фурӯбаранда.

— «رَافِعَةٌ»: баландкунанда, болобаранда.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифати рӯзи қиёматро баён мекунад. Ҳангоме ки қиёмат барпо мешавад, он рӯз пасткунандаи душманони Худо аст — яъне кофирон ва гунаҳкоронро ба оташи дӯзах фурӯ мебарад. Ва ҳамон рӯз баландкунандаи дӯстдорони Худост — яъне муъминон ва парҳезгоронро ба биҳишт боло мебарад. Пас қиёмат рӯзест, ки мардумро ба ду гурӯҳ ҷудо мекунад: гурӯҳе ба поён — ба сӯи азоб, ва гурӯҳе ба боло — ба сӯи раҳмат ва нозу неъмат.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳар амале, ки инсон мекунад, дар рӯзи қиёмат натиҷаи худро мебинад.

— Худованд одил аст: ҳеҷ касро беҳақ зел намекунад ва ҳеҷ некӯкореро фаромӯш намесозад.

— Ин оят умед мебахшад, ки ҳар касе ба Худо имон оварад ва амали нек кунад, дар охират сарбаланд ва баландмартаба хоҳад буд.

— Ҳамчунин ин оят ҳушдор медиҳад, ки аз роҳи кофирон ва гунаҳкорон дурӣ ҷӯем, то дар он рӯз ба гурӯҳи пастшудагон наафтем.

— Ин оят моро ба сӯи адолати Худо ва рӯзи ҳисоб раҳнамун мекунад ва дар дилҳо муҳаббати некӯкорӣ ва тақворо зиёд мегардонад.