Сураи Аль-Вакиа — Оят 95

1. Маънои калимаҳо:

• «إِنَّ»: ҳарф таъкид аст, яъне «бешак».
• «هَذَا»: «ин» — ишора ба он хабарҳое, ки дар оятҳои пешина зикр шудаанд.
• «حَقُّ الْيَقِينِ»: «ҳаққул-яқин» — яъне ҳақиқати яқин, он чи ки шакку гумон дар он роҳ надорад.

1. Тафсири оят:

Бешак, ин хабаре, ки ба ту — эй Паёмбар — гуфтем, аз ҳақиқати яқин ва боварии қатъӣ аст. Он хабарҳое, ки дар ин сура баён шуданд — аз рӯзи қиёмат, ҳисобу китоб, подоши некӯкорон ва ҷазои бадкорон — ҳама бешак ва бегумон ҳақанд. Ин хабар на танҳо рост аст, балки худи яқину боварии комил аст, ки ҳеҷ шакку шубҳа ба он роҳ намеёбад. Ҳар касе ки инро бовар кунад, бояд худро барои он рӯз омода созад ва аз Парвардигори бузург тасбеҳу покӣ гӯяд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят боварии моро ба хабарҳои Қуръон қавӣ мегардонад ва моро аз шакку гумон дур месозад.
• Моро водор мекунад, ки ба рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоб бо яқини комил бовар кунем.
• Дар дилҳо умед ва тарсро ҳамзамон ҷой медиҳад: умед ба раҳмати Аллоҳ ва тарс аз ҷазои Ӯ.
• Моро ба тасбеҳу покӣ гуфтани Парвардигори бузург ва ибодати Ӯ тарғиб мекунад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон каломи ҳақ аст ва ҳар он чи дар он омадааст, бешак рост аст, ва ин моро ба ислом ва Қуръон бештар меҳрубон месозад.