Сураи Аль-Вакиа — Оят 96

1. Маънои калимаҳо:

— «فَسَبِّحْ»: пас тасбеҳ бигӯй, яъне Парвардигоратро аз ҳар айбу нуқсон пок бидон ва ба покӣ ёд кун.

— «بِاسْمِ رَبِّكَ»: бо номи Парвардигори худ, яъне бо ёд ва зикри номи Ӯ.

— «الْعَظِيمِ»: Бузург, ки дар бузургӣ ва азамат монанди надорад.

1. Тафсири оят:

Ин оят фармони Худованд аст ба Пайғамбари гиромӣ (с) ва ба ҳамаи мӯъминон, ки Парвардигори бузурги худро аз ҳар гуна камӣ ва нуқсон пок донанд ва Ӯро бо сифатҳои камол ёд кунанд. Ҳақиқате, ки дар оятҳои пеши ин сура баён шудааст, ҳақ ва яқинӣ аст, ки ҳеҷ шакке дар он нест; бинобар ин бояд банда ба ҷои пайравӣ аз гуфтори кофирон ва машғул шудан ба корҳои беарзиши дунё, рӯй ба охират оварад ва ба ибодат ва дуои Худо машғул шавад. Тасбеҳи Худо танҳо ба забон нест, балки пок донистани Ӯ дар ақида, дар гуфтор ва дар амал аст: бовар доштан ба ягонагии Ӯ, дурӣ ҷустан аз ҳар чизе, ки ба азамати Ӯ муносиб нест, ва ба ҷо овардани ибодат бо ихлос. Пас ҳар мӯъмин бояд номи Парвардигори бузурги худро ҳамеша ба покӣ ёд кунад ва худро аз ҳар гуна ширку куфр ва гуноҳ пок нигаҳ дорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят бандаро ба ёди доимии Худо ва тасбеҳи Ӯ тарғиб мекунад, ки ин сабаби оромиши дил ва наздикии банда ба Парвардигор аст.

— Дар он таъкид мешавад, ки бузургии Худо бениҳоят аст ва Ӯ аз ҳар айбу нуқсон пок аст; ин боиси афзун шудани тавозуъ ва фурӯтании инсон дар баробари Парвардигораш мегардад.

— Оят мӯъминро водор мекунад, ки аз ҷанҷолҳои беҳудаи дунё ва гуфтори кофирон рӯй гардонад ва ба корҳои охират ва ибодати Худо машғул шавад.

— Дар он ишорае ҳаст ба он ки зикри Худо ва тасбеҳи Ӯ роҳи раҳоӣ аз ғаму андуҳ ва сабаби устувории имон аст.

— Ин оят ҳамчунин ба мӯъмин ёдовар мешавад, ки ҳақиқати охират ва ваъдаҳои Худо яқинӣ аст ва ҳеҷ шакке дар он нест; пас бояд бо итминони дил ба сӯи он кӯшиш кард.