Сураи Аль-Вакиа — Оят 94

1. Маънои калимаҳо:

— «تَصْلِيَةُ»: ба оташ андохтан ва сӯзонидан дар оташ, яъне касе ки ба оташ ворид карда мешавад ва аз ҳарорати он азоб мекашад.

— «جَحِيمٍ»: оташи афрӯхта ва бузургтарин қисми дӯзах, ки ҳарораташ бениҳоят шадид аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят қисмати охирини сураи «Ал-Воқиа» аст, ки дар он ҳолати гурӯҳи сеюм — дурӯғбарорандагон ва гумроҳон баён мешавад. Пас аз он ки дар оятҳои пештар ҷойгоҳи некӯкоронашон ва муқаррабонашон зикр гардид, дар ин ҷо мефармояд, ки агар майит аз зумраи дурӯғбарорандагон ба рӯзи қиёмат ва гумроҳон аз роҳи ҳидоят бошад, пас ӯро дар оташи дӯзах ворид мекунанд ва ба сӯзонидани он гирифтор месозанд. Ин оташ бузургтарин ва шадидтарин қисми дӯзах аст, ки ҳарораташ тасаввурнопазир аст ва ҳеҷ касро ёрои тоқат кардани он нест. Ин ҷазо барои он аст, ки онҳо ҳақро инкор карданд ва аз роҳи рост дур шуданд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки инкори рӯзи қиёмат ва гумроҳӣ аз роҳи ҳақ оқибати бад дорад, пас бояд ҳамеша ба роҳи рост бошем.

— Ёдовар мешавад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳар кас бояд барои охирати худ тайёрӣ бинад.

— Ин оят моро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Худованд тарғиб мекунад, зеро то дами марг имкони ислоҳ вуҷуд дорад.

— Мефаҳмонад, ки адлу инсофи Худованд комил аст: некӯкорон подоши нек ва бадкорон ҷазои сазовор мегиранд.

— Ин оят моро ба фикр кардан дар бораи оқибати амалҳоямон ва дурӣ ҷустан аз ҳар чизе, ки ба дӯзах мебарад, даъват мекунад.